...παλιές φωτογραφίες στο τέλος κάτω-κάτω...

"Φιλιππιάς,12 Οκτωβρίου 1912 ώρα 14:25μ.μ

(Το κείμενο είναι της καθηγήτριας Ευγενίας Μάστορα-κεντρική ομιλήτρια της εκδήλωσης που διοργάνωσε ο Δήμος Ζηρού για την επέτειο απελευθέρωσης της Φιλιππιάδας την Τετάρτη 11 Οκτωβρίου 2017 στην αίθουσα του Πνευματικού κέντρου )

"Φιλιππιάς,12 Οκτωβρίου 1912 ώρα14:25μ.μ και .Στρατηγείον...Φιλιππιάς,τελείως ελευθέρα...Ευρίσκομαι εν αυτή αναμένων διαταγάς σας...".
Μ'ένα μήνυμα δύο γραμμών ο υπίλαρχος Γιαννόπουλος ενημερώνει και επίσημα πως η ίλη του,συνοδευόμενη πάντα από ατάκτους,γίνεται δεκτή πρώτα στο Ελευθεροχώρι και μετά στην Παλαιά Φιλιππιάδα με ενθουσιασμό.
Εντύπωση προκάλεσε το γεγονός πως η Φιλιππιάδα έμοιαζε με πόλη φάντασμα,καθώς οι Οθωμανοί,στρατιώτες και πολίτες,είχαν εγκαταλείψει τα σπίτια και τα καταστήματά τους,πριν την άφιξη του ελληνικού στρατού.
Η πόλη είχε εκκενωθεί κατόπιν εντολής του Εσάτ Πασά,ο οποίος σύμφωνα με ιστορικές μαρτυρίες φαίνεται να αγνοούσε την πραγματική δύναμη του ελληνικού στρατού.
Η Φιλιππιάδα είναι ελεύθερη και σ'ένα μήνυμα μόλις δύο γραμμών συμπυκνώνονται οι ελπίδες και οι προσδοκίες αναγέννησης των κατοίκων μιας περιοχής ύστερα από μακραίωνη οθωμανική κυριαρχία.

  Η Ήπειρος,που από τα μισά του 15ου αιώνα,όταν και επιβάλλεται η Οθωμανική κυριαρχία,καταφέρνει να σφυρηλατήσει εθνική συνείδηση,να οργανώσει επαναστατικά κινήματα και να πυροδοτήσει εστίες αντίστασης και εξέγερσης,επιδιώκει τώρα,μετά και την ενσωμάτωση των Ιονίων Νήσων το 1864 και της Θεσσαλίας(πλην της περιοχής της Ελασσόνας)το 1881 τη δική της προσάρτηση στο ελληνικό κράτος.Και η ευκαιρία έρχεται με την κήρυξη του 1ου Βαλκανικού Πολέμου στις 5 Οκτωβρίου 1912,του πολέμου που κήρυξαν οι Βαλκάνιοι Σύμμαχοι(Ελλάδα,Σερβία,Βουλγαρία και Μαυροβούνιο) στην Οθωμανική αυτοκρατορία.
  Ύστερα από έναν αιώνα αλυτρωτικών οραμάτων και συνακόλουθων απογοητεύσεων οι πρώτες νίκες στον Βαλκανικό Πόλεμο αποτέλεσαν και την πρώτη πραγμάτωση της Μεγάλης Ιδέας,ενισχύοντας ταυτόχρονα την εθνική συνείδηση.
  Σ'αυτή την ιστορική συγκυρία ο ελληνικός στρατός με αναπτερωμένο ηθικό παρατάχθηκε σε δύο μέτωπα,το πρώτο στη Θεσσαλία με αρχηγό τον διάδοχο του θρόνου Κωνσταντίνο και το δεύτερο στην Ήπειρο με αρχηγό τον υποστράτηγο Κωνσταντίνο Σαπουντζάκη.Η στρατιά της Ηπείρου αριθμούσε 282 αξιωματικούς και 7915 οπλίτες με 24 πυροβόλα.Απέναντί τους είχαν 15.000 περίπου Τούρκους με διοικητή τον Εσάτ Πασά.Ο τουρκικος στρατός στρατοπέδευσε στην περιοχή Φιλιππιάδας-Στρεβίνας στο φρούριο Πέντε Πηγάδια,έχοντας πρώτα ασφαλίσει την Πρέβεζα και φροντίζοντας το οχυρό του Μπιζανίου να μοιάζει απόρθητο.
   Από την πλευρά του ελληνικού στρατού ο υποστράτηγος Σαπουντζάκης παρά την αρνητική εισήγηση του Γ.Ε.Σ.αποφασίζει στις 6 Οκτωβρίου να περάσει την ιστορική γέφυρα της Άρτας και ως τις 8 Οκτωβρίου να ορίσει τρεις θέσεις-τομείς ευθύνης της επιχείρησης:
α)του Γριμπόβου
β)των πεδινών χωριών
γ)του Αμμοτόπου.
Στο διάστημα αυτό η σύγκρουση των δύο αντίπαλων στρατευμάτων περιορίζεται σε αραιούς αναγνωριστικούς κανονιοβολισμούς.
  9 Οκτωβρίου:ελληνικά τμήματα επιτίθενται χωρίς αποτέλεσμα εναντίον των Τούρκων στο Γυμνότοπο και τις νοτιοδυτικές πλαγιές του Γοργομύλου.
  10 Οκτωβρίου:με σφοδρή αντεπίθεση οι Τούρκοι καταλαμβάνουν τον Αμμότοπο,κατέσφαξαν πολλούς κατοίκους,άλλους αιχμαλώτισαν και λεηλάτησαν περιουσίες.Επεκτείνονται στο Κορφοβούνι και ως τα υψώματα του Γριμπόβου.Εκεί ο ηρωικός αντισυνταγματάρχης Γεώργιος Πολυμενάκος και το στράτευμά του με αυταπάρνηση και αυτοθυσία κατάφεραν να αναχαιτίσουν την προέλαση των Τούρκων.
  11 Οκτωβρίου: οι Έλληνες στρατιώτες, έχοντας ήδη καταλάβει με ένα απόσπασμα 150 Ευζώνων το Ανώγειο,με τη συνδρομή και τις υποδείξεις Ανωγειατών ανταρτών που γνώριζαν καλά την περιοχή,επιτίθενται στο φρούριο Πέντε Πηγάδια.Οι Τούρκοι αιφνιδιάζονται,τρέπονται σε φυγή προς τα Πεστά,εγκαταλείποντας πίσω τους τα πάντα.
Ο Εσάτ Πασάς διέταξε την άμεση και ταχύτατη υποχώρηση του τουρκικού στρατού που βρισκόταν στην περιοχή της Φιλιππιάδας-Αμμοτόπου φοβούμενος μήπως αυτός αποκοπεί και εγκλωβισθεί.

  Και κάπως έτσι η Φιλιππιάδα απελευθερώθηκε,χωρίς να δοθεί μάχη.Ο υπίλαρχος Γιαννόπουλος στις 12:00 το μεσημέρι της 12ης Οκτωβρίου 1912 πέρασε την πέτρινη τότε γέφυρα Καλογήρου και κάλπασε με τους στρατιώτες του προς τη Φιλιππιάδα,όπου οι κάτοικοι τον υποδέχθηκαν με τιμές ήρωα.

  Η Φιλιππιάδα απελευθερώθηκε επίσημα στις 12 Οκτωβρίου 1912 και προσδέθηκε στο άρμα του ελληνικού κράτους, ακολουθώντας την κοινή μοίρα του έθνους,
Μικρασιατική καταστροφή στη συνέχεια, Β' Παγκόσμιος Πόλεμος, έπος του '40, κατοχή, απελευθέρωση, εμφύλιος πόλεμος, δύσκολα μετεμφυλιακά χρόνια, δικτατορία των Συνταγματαρχών, μεταπολίτευση,χρόνια καταναλωτικής ευμάρειας, ύστερα χρόνια μιας οξύτατης αξιακής και όχι μόνο οικονομικής κρίσης.
Ως μία επαρχιακή κωμόπολη,μακριά από τα κέντρα λήψης αποφάσεων και τα πεδία δράσης των πρωταγωνιστών της νεοελληνικής ιστορίας η Φιλιππιάδα φέρει το πλεονέκτημα μίας πιο αντικειμενικής και συχνά συνετής προσέγγισης και αποτίμησης των γεγονότων που χαρακτηρίζει τους δευτεραγωνιστές ή τριταγωνιστές των γεγονότων.
Με κάποιον τρόπο μπορεί να λειτουργήσει ως "βαρόμετρο" μιας ευρύτερης πραγματικότητας της οποίας αποτελεί τμήμα,καθώς επηρεάζει και επηρεάζεται από αυτή.
  Οι πανηγυρικοί λόγοι από την αρχαιότητα ακόμη εκφωνούνται στα πλαίσια  εκδηλώσεων εορτασμού λαμπρών γεγονότων με διττό στόχο,αφενός να τιμήσουν τους συμμετέχοντες στα γεγονότα αυτά και αφετέρου να εστιάσουν και να αποτιμήσουν το ορθό ή το εσφαλμένο,ενθαρρύνοντας ή αποθαρρύνοντας ανάλογα με το πρόσημο που προσδίδει κανείς σε πρόσωπα και καταστάσεις.
Αναφορικά με την αποψινή εκδήλωση εορτασμού των 105 χρόνων από την απελευθέρωση της Φιλιππιάδας είναι χρέος όλων μας να τιμήσουμε τους αγωνιστές και μάλιστα ενός αγώνα εθνοαπελευθερωτικού,τους ανθρώπους που προέταξαν το συλλογικό καλό,το αγαθό της ελευθερίας έναντι και της ίδιας τους της ζωής.Είναι επιβεβλημένο ηθικό καθήκον να τιμήσουμε όλους όσους θυσιάστηκαν,για να διασφαλίσουν ένα μέλλον ελευθερίας και προόδου στις μεταγενέστερες γενεές,σε όλους εμάς.
Ο πανηγυρικός λόγος, η ιστορική μνήμη και η απόδοση τιμών εν γένει σαφώς και συνιστούν αναγνώριση,σαφώς και αναμοχλεύουν σκέψεις και συναισθήματα ευγνωμοσύνης για την αυτοθυσία,για την ύψιστη προσφορά.
Υπάρχει,όμως,και κάτι άλλο που αναδίδεται μέσα από τα ιστορικά γεγονότα και τους πρωταγωνιστές τους,ένα πρότυπο,μία στάση ζωής,ένα "οπλοστάσιο"αυτή τη φορά αξιών,που στη ζωή μας οφείλουμε να ακολουθήσουμε.

  Αναζητώντας πληροφορίες για την απελευθέρωση της πόλης μας,στάθηκα σ'ένα απόσπασμα επιστολής από το βιβλίο του Φώτη Σαραντόπουλου"Εμπρός διά της λόγχης",όπου ο Τούρκος ανθυπολοχαγός Αsker Imanoglou γράφει 60 χρόνια μετά την απελευθέρωση της Ηπείρου στην οποία και πολέμησε ως αξιωματικός του τουρκικού στρατού στον Έλληνα φίλο του Αριστείδη ανάμεσα σε όλα τ'άλλα και τις θύμησες του από τη Φιλιππιάδα.

  Γράφει λοιπόν:"Είχα την ευκαιρία να κατεβώ στη Φιλιππιάδα και θυμάμαι πόσο όμορφη ήταν τότε,με την παλιά της πόλη που μένανε οι χριστιανοί,και τη νέα,τη Χαμητιέ,που μένανε οι μουσουλμάνοι και τα πολλά μαγαζιά που όλα σχεδόν ανήκαν σε Έλληνες.Για μένα, που γεννήθηκα στα βάθη της Ανατολής,το γεγονός αυτό μου έκανε μεγάλη εντύπωση καθώς και το ότι όλοι έδειχναν μορφωμένοι και νοικοκύρηδες."
  Είναι τα λόγια,οι αναμνήσεις από την πόλη μας ενός Τούρκου αξιωματικού και έχει σημασία αυτό,αφού συνήθως καθαγιάζουμε το οικείο,το δικό μας και δαιμονοποιούμε το αλλότριο,τα άγνωστο...Στη μνήμη αυτού του ανθρώπου η Φιλιππιάδα εντυπώθηκε ως μία όμορφη πόλη με εμπορική κίνηση,με κατοίκους μορφωμένους και νοικοκύρηδες,με συνύπαρξη Ελλήνων και Τούρκων.

  Αυτή η αδρή περιγραφή  της πόλης μας αποδίδει εύστοχα τους άξονες,που συνιστούν ένα "οικοδόμημα"προκοπής,παιδείας,αρμονικής συμβίωσης και συνεργασίας,για το οποίο όλοι οφείλουμε να συνεχίσουμε να αγωνιζόμαστε.Αυτή θα είναι και η παρακαταθήκη μας για τις επόμενες γενεές,σε διαφορετική περίπτωση πανηγυρικοί λόγοι όπως ο αποψινός έχει μόνο αποσπασματικό και ευκαιριακό χαρακτήρα,εξυπηρετώντας απλως τη φιλολογική διάθινση ανάλογων εκδηλώσεων.
 Το παρελθόν αποκτά διδακτική αξία,όταν ο ιστορικός ορθολογισμός αποκαλύπτει λάθη και αναδεικνύει ορθές επιλογές,τότε μόνο καθίσταται οδηγός του παρόντος και του μέλλοντος στην αρετή και τη δημιουργία.
   
Αντί επιλόγου περισσότερο από ποτέ ακούγονται σήμερα πολύτιμα τα λόγια ενός σημαντικού Έλληνα,του Νίκου Καζαντάκη:"Ανέβηκα στους ώμους των πατέρων μου,για να δω μακρύτερα το μέλλον."
  Σας ευχαριστώ
Φιλιππιάδα 11 Οκτωβρίου 2017

Ευγενία Μάστορα

Φιλόλογος καθηγήτρια

Το Λύκειο Θεσπρωτικού στο δρόμο των Ευρωπαϊκών Μονοπατιών


Στην Ήπειρο στο δυτικό άκρο της Ελλάδας, στο φτωχότερο γεωγραφικό διαμέρισμα της Ευρώπης, εκεί όπου οι οικονομικοί δείκτες στάθηκαν φειδωλοί, η φύση ορθώνεται γενναιόδωρη απέναντι στους κατοίκους της χαρίζοντάς τους φυσικούς θησαυρούς ανεκτίμητης αξίας.
          Σημείο αναφοράς ο Δήμος Ζηρού. Η ιστορία του τόπου από τους αρχαίους έως τους νεότερους χρόνους, οι παραδόσεις, το γεωμορφολογικό τοπίο, τα αρχιτεκτονικά μικρά θαύματα στο πέρασμα του χρόνου, διαμόρφωσαν το «πολιτισμικό τοπίο» μέσα από το οποίο αναδύθηκαν άνθρωποι απλοί – του κάματου – αλλά και άνθρωποι των γραμμάτων, των επιστημών, των τεχνών και των επιχειρήσεων. Οι άνθρωποι αυτοί είναι εκείνοι που ιχνηλάτησαν μονοπάτια αλλοτινών εμπορικών και οδικών δρόμων.
ΜΥΣΤΡΑΣ εκπαιδευτική εκδρομή σχ. έτος 2016 – 17.
Αυτές, οι τοπικές και εθνικές διαδρομές, χρησιμοποιήθηκαν στα τέλη της δεκαετίας του ’60, όταν Ευρωπαίοι ορειβάτες επηρεασμένοι από τις εναλλακτικές ιδέες της εποχής δημιούργησαν ένα δίκτυο Ευρωπαϊκών και διεθνών μονοπατιών. Τα μονοπάτια αυτά, σημαδούρες πολιτισμού του παρελθόντος ξεκινούν από τη Βόρεια Ευρώπη αλλά ποτέ δεν άγγιξαν χαρτογραφημένα το Δήμο Ζηρού και το Νομό Πρέβεζας γενικότερα, αν και αποτελούν ένα δίκτυο 11 Ευρωπαϊκών μονοπατιών 50.000 Km συνολικά!


ΜΑΡΩΝΕΙΑ Ευρωπαϊκό μονοπάτι Ε6  εκπαιδευτική εκδρομή σχ. έτους 2015 – 16.

          Το Γενικό Λύκειο Θεσπρωτικού στα πλαίσια του Ευρωπαϊκού προγράμματος ERASMUS+, δράση ΚΑ2/ «Συνεργασία για την καινοτομία και την ανταλλαγή καλών πρακτικών», ανέλαβε την πρωτοβουλία να «διασχίσει» τα ευρωπαϊκά μονοπάτια προεκτείνοντάς τα στην περιοχή του.
          Ύστερα από αξιολόγηση της αρχικής αίτησης που υπέβαλλε το σχολείο και η οποία πραγματοποιήθηκε από εξωτερικούς αξιολογητές  του Ιδρύματος  Κρατικών Υποτροφιών (Ι.Κ.Υ), η πρόταση έγινε δεκτή με τίτλο EYROPEAN PATH (e)MOTION και κωδικό αριθμό  2017-1-EL01-KA219-036151 εγκρίνοντας τη συμμετοχή του σχολείου ως Συντονιστή του προγράμματος. Εδώ πρέπει να αναφερθεί ότι αυτή είναι μια μεγάλη διάκριση για το σχολείο αφού βρίσκεται ανάμεσα στα ελάχιστα σχολεία σε όλη την Ελλάδα που επιλέχτηκαν να διεξάγουν ένα τέτοιο πρόγραμμα ως συντονιστές.
          Πρόκειται για ένα πρόγραμμα διάρκειας 2 ετών το οποίο έχει ως κεντρικό θεματικό άξονα  τα ευρωπαϊκά μονοπάτια, που διασχίζουν ολόκληρη την Ευρώπη άρα και την περιοχή του Δήμου Ζηρού. Σ’ αυτά τα δύο χρόνια θα συνεργαστούμε με δύο άλλα Ευρωπαϊκά σχολεία. Το πρώτο  ISTITYTO DI ISTRUZIONE SUPERIORECAMINITRIMARCHI” από την πόλη SANTA TERESA DI RIVA της Ιταλίας και το δεύτερο LICEUL TEORETICAUREL LAZAR” από την πόλη ORADEA της Ρουμανίας.
          Οι  βασικοί εκπαιδευτικοί στόχοι του προγράμματος αφορούν  την προσέγγιση  με καινοτόμες μεθόδους της ολιστικής μάθησης και τη συμβολή στη συναισθηματική και ψυχοκινητική συγκρότηση των μαθητών.  Ιδιαίτερης βαρύτητας αποτελεί επίσης για το σχολείο η διαθεματική και διεπιστημονική προσέγγιση του μονοπατιού επιδιώκοντας  την προβολή της φυσικής ομορφιάς που διαθέτει η περιοχή και την ευαισθητοποίηση όσο το δυνατόν περισσότερο σε περιβαλλοντικά θέματα.
          Επίσης στόχος είναι να δοθεί η ευκαιρία στους συμμετέχοντες να «γνωρίσουν» τα μονοπάτια περπατώντας πάνω σε αυτά και εκπονώντας δραστηριότητες στη φύση ώστε να υπάρχει αλληλεπίδραση ανθρώπων –περιβάλλοντος, επηρεάζοντας και αλλάζοντας τη στάση τους απέναντι σε αυτό.
          Τέλος ο ανθρωπιστικός σκοπός του προγράμματος  αφορά στη δυνατότητα αλληλοεπίδρασης ανθρώπων διαφορετικών εθνοτήτων και κουλτούρας , όπως και την καλλιέργεια ευγενών αισθημάτων μέσα από την κοινή τους πορεία στα ίδια ΜΟΝΟΠΑΤΙΑ.
          Η παιδαγωγική ομάδα του Προγράμματος ελπίζει να ανταποκριθεί σε αυτή τη μεγάλη πρόκληση με συνέπεια και ευθύνη και εύχεται η μαθητική κοινότητα να το αγκαλιάσει και να αποκομίσει τα μέγιστα δυνατά οφέλη από αυτή την ευκαιρία που της δίνεται.
     Με τιμή
    Η Παιδαγωγική Ομάδα του Προγράμματος.
(στο video κείμενο-αφήγηση ΒΙΒΗ ΑΝΑΓΝΩΣΤΟΥ δημιουργία video Λάζαρος Κοτσώνης)


χίλιες λέξεις μια φωτογραφία...

Μια φωτογραφά χίλιες λέξεις λένε.
Δεν ξέρω από πού και ποιοι είναι.Eνα αντρόγυνο και στη μέση το παιδί τους δίπλα στη λίμνη.Περαστικός με τα πόδια τους είδα από τον δρόμο και από τέτοια απόσταση για να μην γίνω αδιάκριτος,για να μην τους διακόψω πλησίασα αθόρυβα και πριν καταλάβουν τράβηξα την φωτογραφία.Είναι απόγευμα φυσάει λίγο,αλλά έχει ζέστη.
Το παιδάκι στη μέση ακούει και ενώ κοιτάει γύρω του μαθαίνει…
(Τετάρτη 26 Σεπτεμβρίου 2012 ωρα 4 απόγευμα στο Ζηρό)


39.Κάποτε στην Παλιά Φιλιππιάδα.

του Μιλτιάδη Δ.Κωστάκου
Ξυπόλυτο τάγμα εν δράσει. Επιχείρηση καρπούζια.
Πίσω πάλι στο χωριό, στα παιδικά μου χρόνια. Τόσο με έχει στοιχειώσει η εικόνα του χωριού μου. Ιδιαίτερα στην παιδική μου ηλικία. Που δε λέει να ξεθωριάσει και να σβήσει από μέσα μου. Φαντάζομαι πως το ίδιο συμβαίνει με όλους μας. Δεν πα να γίνεις σπουδαίος και τρανός. Να κατοικήσεις σε άλλους τόπους καλύτερους και πιο θελκτικούς. Κι ας αλλάξει η ζωή σου άρδην προς το καλύτερο. Μέσα σου, εκεί στα βάθη του είναι σου, υπάρχει ένα εικονοστάσι με την εικόνα του χωριού σου, των παιδικών σου χρόνων, και μια λαμπάδα ολομπροστά να καίει και να φωτίζει όσο κρατάει η ζωή σου.
Έχω την αίσθηση ότι χωριό και παιδική ηλικία στη συνείδηση μας αποτελούν δυο έννοιες, δυο ιδέες, αν θέλετε δύο οντότητες καλύτερα, αλληλένδετες και αλληλέγγυες μεταξύ τους, αχώριστες. Άλλο πόλη κι άλλο χωριό. Στην πόλη κατάγεσαι, λέει, από μια συνοικία. Πού με είδες πού σε είδα δηλαδή. Το χωριό είναι μια ανεξάρτητη και αυτοτελής οντότητα. Όπου το κάθε μέλος είναι η εικόνα και ο καθρέφτης του ίδιου του χωριού, καθώς ο καθένας φέρει μέσα του βιολογικά και κοινωνικά χαρακτηριστικά της κοινότητας εν συνόλω. Πώς να σβήσεις από το χάρτη της παιδικής σου ζωής τα πρώτα βιώματα, αυτά που σε προσδιορίζουν ως τα βαθιά σου γεράματα.
Τα λέω αυτά, για να καταλάβει ο αναγνώστης εδώ την προσήλωση και την εμμονή μου που διαλέγω τα θέματά μου από την ανεξάντλητη παρακαταθήκη της παιδικής μου ηλικίας.
Πίσω στο χωριό, λοιπόν, στην Παλιά Φιλιππιάδα.
Στεκόμασταν μια μαρίδα παιδιά ένα καλοκαιρινό πρωινό στην πλατεία σε μια άκρη, εκεί στα μαγαζιά. Ώρα έντεκα περίπου και ο ήλιος από ψηλά να στέλνει όλο και πιο καφτερές τις ακτίνες. Ώρα να του δίναμε, να το διαλύαμε. Αλλά πού να πηγαίναμε; Το ίδιο πάντα πρόβλημα. Ερημιά και ησυχία τριγύρω. Ο κόσμος, γυναίκες και άντρες, είχαν από νωρίς τραβήξει για τις δουλειές τους, οι περισσότεροι κατά τον κάμπο. Οι τελευταίοι, που είχαν ξεμείνει στο καφενείο για το πρωινό καφεδάκι τους, είχαν πάει κι αυτοί στην αγορά για τα διάφορα ψώνια. Θα γύριζαν κατά το μεσημέρι να πιουν τα ουζάκια τους. Η συνηθισμένη καλοκαιρινή εικόνα του χωριού κάθε πρωί. Όλοι στις δουλειές τους ή στα σπίτια, πάλι για δουλειές, και μόνο εμείς τα παιδιά δίναμε μια νότα από κίνηση κι από ζωή. Αλλά κι εμείς κινδυνεύαμε από την πλήξη που σιγά- σιγά και εκνευριστικά νάρκωνε τα μέλη μας. Ανάγκη πάσα να βρούμε να κάνουμε κάτι, για να αποτινάζαμε την ανία από πάνω μας. Αλλά τι; Ευτυχώς όμως που υπάρχει ο μεσημεριάτικος, ο μεσημβρινός δαίμων, που σε τέτοιες περιπτώσεις αμηχανίας και πλήξης βγάζει τα παιδιά από το αδιέξοδο. Σαν από μηχανής θεός, αν μπορούμε να τον πούμε έτσι. Γιατί στην πραγματικότητα δεν είναι ο θεός που τα σπρώχνει στις σκανταλιές, τις διαολιές αλλιώς πως. Κάτι που ουδόλως ενοχλεί τα παιδιά. Αν δηλαδή αυτά που σκέφτονται να κάνουν συμβαδίζουν ή όχι με τον ηθικό κώδικα. Ψιλά γράμματα τέτοιες ευαισθησίες και ηθικά διλήμματα. Τους φτάνει να κάνουν εκείνο που θέλουν και που τους αρέσει και ως προς τα άλλα δεν τρέχει τίποτε.
Εκεί λοιπόν στο αποκορύφωμα της πλήξης και ό,τι είχαμε πάρει την απόφαση να το διαλύσουμε, να σου από πέρα στο δρόμο είδαμε να ξεκαμπίζει από τη στροφή κάτω στα Κοτζαίικα ένα κάρο και να ΄ρχεται προς το μέρος μας. Απόσταση περί τα εκατό μέτρα. Μη έχοντας και τίποτε καλύτερο να κάνουμε βαλθήκαμε να το κοιτάζουμε. Εκείνο όλο και πλησίαζε. Ξέραμε για ποιο λόγο ερχόταν, γιατί κι άλλες φορές, καλοκαίρια, το είχαμε ξαναδεί το έργο. Ήταν ένα κάρο, μια σούστα, που έφερνε καρπούζια να τα πουλήσει, ο καροτσέρης ο καλλιεργητής δηλαδή, στα εδώ μπακάλικα. Άραζε δίπλα στο μαγαζί, ξεπέζευε και με δυο μεγάλα κοφίνια κουβαλούσαν τα καρπούζια, για το ζύγισμα και τα λοιπά. Φώναζαν στο μεταξύ και μερικούς από εμάς να βοηθήσουμε και στο τέλος θα παίρναμε από ένα καρπούζι ο καθένας ως αμοιβή.
Δηλαδή τίποτε το σπουδαίο για την περίσταση, για τα ζόρια που λόγω της πλήξης τραβάγαμε εκείνη την ώρα. Σε λιγάκι θα τελείωνε η δουλειά και αυτό θα ήταν όλο. Εμείς θα μέναμε πάλι πίσω στην απραξία με την πλήξη να δοκιμάζει τα νεύρα μας.
Τότε ήταν, λίγο πριν φτάσει το κάρο, που ανέλαβε ρόλο ο μεσημεριάτικος δαίμων, που λέγαμε, με το πρόσωπο ενός φίλου μας μεγαλύτερου κατά πεντέξι χρόνια παραπάνω από εμάς, που όλη την ώρα καθόταν παραπέρα μόνος του. Ήρθε το λοιπόν δίπλα μας εκείνο το παιδί, ο μεσημεριάτικος δηλαδή διαολάκος, και μας σφύριξε στο αυτί «το και το θα κάνουμε». Διαολεμένο σχέδιο. Συμφωνήσαμε απαξάπαντες.
Θα σας πάω τώρα σε ένα άλλο σκηνικό, σε μια άλλη εικόνα μιας άλλης εποχής, όχι πολύ μακρινής, καμιά δεκαπενταριά χρόνια πίσω. Θα καταλάβετε.
Καλοκαίρι ήταν και τότε αλλά βράδυ, στην Αθήνα τον καιρό της Κατοχής. Μια παρέα γαβριάδες, με κασκέτα τραγιάσκες στο κεφάλι, ντύσιμο φτωχικό, καταλαβαίνετε, και τσιγάρο στο στόμα, κάθονταν του καλού καιρού, νύχτα είπαμε, στην άκρη σ’ ένα πεζοδρόμιο και χάζευαν με τη νυχτερινή κίνηση του δρόμου. Όπου σε κάποια στιγμή βλέπουν ένα γερμανικό στρατιωτικό καμιόνι να σταματά απέναντι τους και από μέσα του να ξεπετάγονται δυο- τρεις Γερμανοί στρατιώτες με τα όπλα στα χέρια τους και με γρήγορες κινήσεις να παίρνουν θέση γύρω από το αυτοκίνητο. Λίγο μετά, τα παιδιά βλέπουν τους Γερμανούς να κουβαλούν κουραμάνες και άλλα τρόφιμα και να τα πηγαίνουν μέσα στο διπλανό κτίριο. Ήταν η ώρα του ανεφοδιασμού με τρόφιμα στις γερμανικές σκοπιές που περιπολούσαν στους δρόμους της σκλαβωμένης Αθήνας.
Τα παιδιά, ενόσω διαρκούσε το κουβάλημα, έβλεπαν και το μυαλό τους δούλευε πυρετωδώς. Οι κουραμάνες λαχταριστές, τα τυριά και οι μαρμελάδες, περνούσαν μπροστά από τα μάτια τους και τα παιδιά τα θέριζε η πείνα. Τι έκαναν, λοιπόν. Ένα παιδί από αυτά ξεκόπηκε από τη συντροφιά και κατευθύνθηκε αργά αλλά θαρρετά προς το αυτοκίνητο, που όσο διαρκούσε το κουβάλημα όλη την ώρα είχε εύλογα αναμμένα τα φώτα, μη τυχόν γίνει τίποτε μέσα στο σκοτάδι. Πλησίασε το παιδί τα φανάρια και έσκυψε δήθεν να πάρει φωτιά από το ηλεκτρικό φως. Όταν το πήρε είδηση ο Γερμανός φρουρός έβαλε τις αγριοφωνάρες «ράους, ράους» και έσπευσε να διώξει το παιδί με τις κλωτσιές έχοντας για την περίσταση προτεταμένο το όπλο του. Στη συνέχεια, όταν είδε καλύτερα την πρόθεση του παιδιού ν΄ανάψει το τσιγάρο του από τα φανάρια, ξέσπασε στα γέλια παροτρύνοντας το να συνεχίσει την προσπάθεια για να σπάσει πλάκα. Δεν ήξερε ο Γερμανός πως πίσω είχε η αχλάδα την ουρά. Γελούσε με την «αφέλεια» του παιδιού, ενώ πίσω οι γαβριάδες ξαλάφρωναν το φορτηγό από ένα βάρος του.  
Ήταν το περίφημο «ξυπόλυτο τάγμα» που σχεδίαζε και εκτέλεσε με θαυμαστή ευφυΐα και τόλμη την όλη επιχείρηση. Μια ομάδα παιδιά από τις πολλές που δρούσαν στη σκλαβωμένη τότε Αθήνα της Κατοχής. Παιδιά δηλαδή που κυριολεκτικά έπαιζαν με το θάνατο σκαρώνοντας ανάλογες προς αυτή που είπαμε κασκαρίκες, πανουργίες δηλαδή που είχαν στόχο τον προσπορισμό διάφορων αγαθών, κυρίως τροφίμων, αλλά και να ρεζιλέψουν τον ιταμό κατακτητή. Παιγνίδια με το θάνατο δηλαδή ,παιδικά.
Κοντά σ’ αυτά αναφέρονται και άλλα κατορθώματα στο ενεργητικό του ξυπόλυτου τάγματος με καθαρά πατριωτικό χαρακτήρα, καθώς τα παιδιά εκείνα συμμετείχαν σε διάφορα σαμποτάζ, που οργάνωναν οι αντάρτικες τότε ομάδες κατά των κατακτητών, αναλαμβάνοντας (τα παιδιά) συγκεκριμένους ρόλους, που δεν μπορούσαν εκ των πραγμάτων να φέρουν εις πέρας οι μεγαλύτεροι κατά την ηλικία πατριώτες αγωνιστές.
Τα ξέραμε εμείς αυτά κατοπινότερα από τις εφημερίδες και κυρίως από διάφορα περιοδικά πατριωτικού περιεχομένου, εκτός από τις προφορικές μαρτυρίες των ανθρώπων που έζησαν από πιο κοντά τα μεγάλα αυτά γεγονότα.
Στα δικά μας τώρα.
Είχαμε μείνει στην εφαρμογή του σχεδίου στην επιχείρηση «καρπούζια». Θα δείτε, πως δεν υστερήσαμε κι εμείς σε πρωτοτυπία και τόλμη (η λέξη εδώ με τους περιορισμούς που επιτάσσει η σύγκριση με το παραπάνω περιστατικό της Κατοχής, προς τήρηση του μέτρου. Για να μην είμαστε υπερβολικοί. Άλλο η Αθήνα της Κατοχής κι άλλο η ειρηνική ατμόσφαιρα ενός χωριού, όπως η Παλιά Φιλιππιάδα της μεταπολεμικής περιόδου, να εξηγούμαστε).
Η παρένθεση, κάπως μεγάλη και διεξοδική κρίθηκε εύλογα απαραίτητη. Πάμε παρακάτω. Εμείς μπροστά μας εκεί είχαμε ως δέλεαρ τα καρπούζια, κατώτερο βέβαια αγαθό ως προς την αξία, συγκεκριμένο με τις κουραμάνες και τις μαρμελάδες των Γερμανών στην Κατοχή που είπαμε πιο πάνω. Όχι όμως και τόσο ευκαταφρόνητα ήταν, όσο να πεις, και τα καρπούζια. Πείνα εκεί, πείνα κι εδώ με κάποια σαφή διαφορά. Το ρίσκο βεβαίως στην περίπτωση μας, ασφαλώς ήταν πολύ μικρότερο, ασήμαντο σχεδόν σε σύγκριση με το φόβο των Γερμανών, οι οποίοι δεν το είχαν σε τίποτε να εκτελέσουν τα παιδιά εκεί καταμεσής του δρόμου, όπως οι κυνηγοί σκοτώνουν τις μπεκάτσες και τα κοτσύφια. Εμείς εδώ το πολύ που θα παθαίναμε, άμα μας ανακάλυπταν, ήταν τίποτα φωνές και κάποιες παρατηρήσεις προσβλητικές του τύπου: «παλιόπαιδα, δε ντρεπόσαστε, κλπ», Τέτοια. Ποιος τα λογάριαζε αυτά, που είχε αργαστεί το τομάρι μας από παρόμοιες… φιλοφρονήσεις. Αν έπεφταν και τίποτε ψιλές, καρπαζιές δηλαδή, εκεί υπήρχε ένα θέμα. Όχι πως θα μας κόστιζε κιόλας τόσο πολύ, ώστε να παραιτούμασταν από το εγχείρημά μας που σχεδιάζαμε εκείνη την ώρα. Τα καρπούζια εκείνο τον καιρό μέτραγαν ως φαγώσιμα ή φρούτα (πες τα  όπως θέλεις), ειδικά για τα παιδιά , τα οποία οι λεγόμενοι ηθικοί φραγμοί έχουν ελάχιστη σημασία προκειμένου να θεωρηθούν εμπόδια στην πραγματοποίηση της όποιας τους επιθυμίας. Μόνο ο φόβος μιας πιθανής τιμωρίας ,μπορεί να τα αποθαρρύνει, αλλά κι αυτός ξεπερνιέται, ανάλογα με το δέλεαρ και το ρίσκο, βέβαια.
Εν πάση περιπτώσει, καταλάβατε τώρα σε τι αποσκοπούσε το σχέδιο το δικό μας. Θα κλέβαμε καρπούζια, όσα μπορούσαμε, και όσο για τους φόβους και τα λοιπά, ασ’ τα να κουρεύονται. Σιγά, μην κωλώναμε. Εδώ είχαμε κάνει άλλα κατορθώματα με περισσότερο ρίσκο, ακόμα και τη ζωή μας την ίδια διακινδυνεύοντας. Για μια μικροκλοπή θα χολοσκάγαμε; Αστεία πράματα. Ναι, αλλά το σχέδιο ήταν ιδιαίτερα ευφυές κι αυτό μας εξιτάριζε, πώς να το κάνουμε. Δε βρίσκονται κάθε μέρα τέτοιες ευκαιρίες, όπου να δοκιμάζονται η εξυπνάδα σου, η πονηριά σου, η καπατσοσύνη αν θέλετε, σε συνδυασμό με την προοπτική ενός κέρδους, ως επιβράβευση της μαγκιάς σου (δώστε όποιον θέλετε ορισμό στη λέξη).
Δείτε το σχέδιο στην εφαρμογή του, στην πλήρη λειτουργία του. και, μα την αλήθεια, θα μας βγάλετε το καπέλο σας.
Τα πράγματα από την αρχή κύλησαν όπως τα είχαμε προβλέψει. Για το κουβάλημα των καρπουζιών, μπακάλης και ιδιοκτήτης χρειάστηκαν να αποτανθούν σ’ εμάς.
«Παιδιά, βάλτε κι εσείς ένα χεράκι να ξεμπερδεύουμε λιγάκι πιο γρήγορα. Με το αζημίωτο βέβαια». Κατά πως δηλαδή λέγαμε. Φυσικά, σπεύσαμε πέντε από εμάς να βοηθήσουμε. Κάναμε δυο τριάδες. Στη μέση της καθεμιάς κράταγε ένας από τους μεγάλους, ο μπακάλης και ο μπαξεβάνος σαν πιο γεροί δυο κοφίνια μεγάλα από τις λαβές κι εμείς τα παιδιά από τις άκρες. Ένα παιδί από πάνω ανεβασμένο στο κάρο έριχνε τα καρπούζια. Όπως έκαναν και τα παιδιά με τους Γερμανούς παλιότερα. Τα γράφω αναλυτικά και όσο παραστατικά γίνεται, για να καταλάβετε την εικόνα.
Όταν τα κοφίνια γέμιζαν κατευθύνονταν η μια τριάδα πίσω από την άλλη προς το μαγαζί για τα περαιτέρω, ζύγισμα στη πλάστιγγα και τα σχετικά.
Ως εδώ πάει καλά. Το σχέδιο άρχιζε από το σημείο αυτό και ύστερα. Αμέσως, μόλις οι δυο τριάδες με κοφίνια χάνονταν στο σκοτεινό άνοιγμα της πόρτας του μπακάλικου, καμιά εικοσαριά μέτρα πιο πέρα, ο αρχηγός μας αναλάμβανε δράση στο δικο του ρόλο και συντόνιζε την όλη επιχείρηση με σιγανές και κοφτές οδηγίες στους υπόλοιπους εμάς. Αυτός δε μετείχε ενεργά στο παιχνίδι παρά καθόταν ανάμερα και παρακολουθούσε, για να επέμβει κάθε φορά στην κατάλληλη στιγμή. Έλεγε για παράδειγμα “τώρα” κι εμείς στη στιγμή αραδιαζόμασταν στη σειρά ο ένας δίπλα στον άλλο δύο-τρία μέτρα μεταξύ μας και το παιδί από το κάρο έριχνε τα καρπούζια, τώρα σ’εμάς. Έτσι χέρι το χέρι μεταφέρονταν αυτά σε μια απόσταση από το κάρο κοντά στα είκοσι μέτρα, όπου ήταν ένα συθάμινο από καλαμιά και βάτα. Εκει τα ρίχναμε για να είναι κρυμμένα από την κοινή θέα. Οταν έβγαιναν απο το μαγαζί οι μεταφορείς με τα άδεια κοφίνια, τότε ο αρχηγός αλλάζε το σύνθημα. “Σταματήστε” έλεγε κοφτά και σιγανά κι εμείς παρατάγαμε τη διάταξη και καθόμασταν παρακολουθώντας δήθεν αμέριμνοι. Και ύστερα ξανά από την αρχή. Αυτή η δουλειά συνεχίστηκε κανά δυο ώρες. Τα καρπούζια ήταν πολλά. Ο καροτσέρης είχε βάλει στα πλευρά της καρότσας και άλλες πρόσθετες σανίδες για να αυξήσει τη χωρητικότητα. Οταν κάποτε τελείωσε το ξεφόρτωμα ο ιδιοκτήτης μας ευχαρίστησε δίνοντας στα παιδιά που μετείχαν στο κουβάλημα από ένα μεγάλο καρπούζι και ύστερα τράβηξε στο δρόμο για το χωριό του. Ηταν κάτω από τα χωριά του Λούρου, από τον Ωρωπό. Θα ερχόταν πάλι του χρόνου ο ίδιος πάλι. Δεν είχε πάρει μυρουδιά ο αγαθός εκείνος άνθρωπος την κασκαρίκα που του είχαμε κάνει.
Ο μπακάλης, δεν πολυήμασταν βέβαιοι αν μας είχε πάρει είδηση ή όχι. Από τον ήλιο-μερα έγινε το κόλπο- και από τον μπακάλη δεν ξεφεύγεις εύκολα. Όλα τα βλέπουν αυτοί αλλά δε μιλάνε, ο καθένας τους για το δικό του λόγο.
Τέλος καλό, όλα καλά. Όλα δούλεψαν ρολόι, στην εν τέλεια κι όλοι μείναμε ευχαριστημένοι. Ο μπαξεβάνος και ο μπακάλης, γιατί τους έγινε η δουλειά. Κι απο την άλλη εμείς ακόμα περισσότερο.
Το θέμα ωστόσο που προέκυψε, τελικά ήταν άλλο και μας ξάφνιασε. Καλά είναι να κλέψεις και να μη σε πάρουν χαμπάρι. Τι γίνεται όμως από εκεί και πέρα με τα κλεψιμαίικα, πως τα διαχειρίζεσαι;
Αυτό δεν προβλέφθηκε στο αρχικό μας σχέδιο. Αν ήταν για παράδειγμα χρήματα, απλά θα τα μοιραζόμασταν κανονικά και από δω πάνε οι άλλοι. Αλλά είκοσι καρπούζια ήταν πολλά για να πέρναγε ντούκου η δουλειά. Και ήταν και πολύ βαριά τα αναθεματισμένα, κοντά δέκα οκάδες το καθένα.
 Στο σπίτι οι μανάδες, εκείνες τις φωνές που θα μας έβαζαν, καθώς δεν έστεργαν με τίποτε να δεχτούν πράγμα τα κλεψιμαίικα. Να τα πουλάγαμε κάπου αλλού, ούτε σκέψη γι'αυτό. Η μόνη λύση ήταν να τα τρώγαμε. Άλλωστε γι’αυτό τα είχαμε κλέψει. Για να τα φάμε. Αλλά πάλι, μια ντουζίνα παιδιά πως να τρώγαμε είκοσι καρπούζια; δεν είχαμε λάβει καμία μέριμνα γι'αυτό, όταν σχεδιάζαμε την επιχείρηση. Σε ο,τι καταγίνονται τα παιδιά, μπροστά πάει η επιθυμία και το μυαλό, όσο είναι αυτό, πάει περίπατο.
Τέλος πάντως για μικρό πρόβλημα επρόκειτο, εδώ που τα λέμε, και δεν πέσαμε του θανατά για να το λύσουμε. Φορτωθήκαμε τα καρπούζια και το κόψαμε μέσα από τον κάμπο με προφυλάξεις, είναι αληθεια, μη μας έβλεπε κανένα μάτι και το έκανε βούκινο στο χωριο, θα γινόμασταν ρεζίλι των σκυλιών. Εδώ δεν ήταν μια μικροκλοπή, ένα μεμονωμένο περιστατικό, από τα πολλά που γίνονταν τότε από τα παιδιά. Επρόκειτο για μια ληστεία με ομαδική συμμετοχή πολλών παιδιών. Θα ξεσπούσε σκάνδαλο πρώτου μεγέθους για τα δεδομένα του χωριού τότε.
Ο αρχηγός στη δύσκολη αυτή θέση που βρεθήκαμε στάθηκε και πάλι αντάξιος του αξιώματος. Μάς οδήγησε σαν άλλος Μωυσής, όχι στη γη της επαγγελίας -να μη λέμε και υπερβολές- αλλά σε μια κρυψώνα απίθανη, δίπλα στο ποτάμι στην όχθη, μια τοποθεσία κατάφυτη που δε σ’έβλεπε ανθρώπου μάτι, που δε τη διαπερνούσαν ούτε οι ακτίνες του ηλίου. Ξαπλώσαμε πρώτα να πάρουμε πρώτα δύο ανάσες που είχαμε κοψομεσιαστεί από το περπάτημα και το βάρος που κουβαλάγαμε. Ύστερα άρχισε το γλέντι. Και τι γλέντι. Να’χεις μπροστά σου στην απόλυτη διάθεση σου, στην ασυγκράτητη βουλιμία σου σωρό τα καρπούζια. Πρωτη φορά που ζούσαμε κάτι τέτοιο. Μας έφερνε ο συγχωρεμένος ο πατέρας μου καμία φορά στη χάση και στη φέξη που λέμε, κανά καρπούζι μικρό ίσα με ενάμισι δύο οκάδες το πολύ να το μοιραστούμε έξι άτομα στο σπίτι από μια σφήνα ο καθένας. Τι’ναι ο κάβουρας, τι’ ναι το ζουμί του, ποιος να φάει και ποιος να αγιάσει. Θυμάμαι εγω έτρωγα μέχρι την πέτσα κάτω την φέτα το καρπούζι όσο δεν έπαιρνε άλλο. Τόση λίμα μας έδερνε τα χρόνια εκείνα. Τώρα όμως είχαμε μπροστά μας τα καρπούζια στην απόλυτη διάθεση μας, επαναλαμβάνω, και σε τόση αφθονία.
Ριχτήκαμε με τα μούτρα στην κυριολεξία στο φαί. Ούτε μαχαίρια ούτε πιρούνια. Με τα χέρια και με τα δόντια και ύστερα με τη μούρη ολάκερη χωμένη στη γλυκόχυμη σάρκα των καρπουζιών, κατακόκκινη και λαχταριστή. Ετσι ντε, αυτό ήταν απόλαυση. Μπράβο στην καρπουζιά που κάνει τέτοιους καρπούς. Να δείτε, ρε παιδιά -έχω δει εγώ- που ένα τόσο μικρό και ασήμαντο φυτό, πως κάνει τόσο μεγάλους στρογγυλούς καρπούς σαρκώδεις, είναι να απορείς με το πράγμα.
Σε κάποια ώρα η βουλιμία, η μεγάλη όρεξη, κόπασε. Είχε, όπως ήταν φυσικό, επέλθει ο κορεσμός, ή χόρταση. Ποσό να χώραγε το στομάχι μας; Ήρθε στιγμή που βλέπαμε το καρπούζι ανοιχτό μπροστά μας να προσφέρεται λαχταριστό και δε μας έκανε όρεξη. Δίπλα μας ο σωρός με τα καρπούζια είχε βέβαια χαμηλωσει αισθητά αλλά δεν είχε σωθεί. Απέμεναν καμία δεκαριά ακόμη. Τα βλέπαμε αλλά οκνευαμε να τα φάμε. Να τα γυρίζαμε στο σπίτι μας και να τα τρώγαμε, αυτο δε γινόταν. Κάναμε τότε το άλλο από ένα καρπούζι που παίρναμε το κοπανάγαμε σ’ένα κούτσουρο εκεί κοντά και αυτό άνοιγε με το πρώτο σε τρία τέσσερα κομμάτια τη λαχταριστή γλυκοχυμη σάρκα. Δε μπορούσαμε όμως. Αρκουμασταν να χώνουνε τη μούρη μας και να τρώμε λίγο, ίσα που να λέμε ότι φάγαμε και να ξεγελάμε έτσι μέσα μας το ακόρεστο ένστικτο της πείνας αλλά και της ανάγκης για τη γευστική απόλαυση που συνοδεύει συντροφιαστά το αίσθημα αυτό της πείνας.
Στο τέλος καταλήξαμε να πετάμε κομμάτια κομμάτια τα καρπούζια στο νερό και να τα βλέπουμε, ώσπου χάνονταν πιο κάτω παρασυρμένα απο το ρεμα. Προσωπικά θυμάμαι πως ένιωσα κάπως άσχημα από τον άδοξο τερματισμο εκείνης της ιστορίας, που είχε αρχίσει με τόσο δυνατές συγκινήσεις. Αλλα για λίγο διάστημα το αίσθημα αυτό. Στα παιδιά τόσο η χαρά όσο και η λύπη κρατάνε όσο μια παιδική ανάσα. Όσο κρατάει μια παιδική σκέψη φτερωτη και να’ρθει παλι στο φτερό η αμέσως επόμενη. Να ξανανοίξει ο κύκλος, φτου και παλι απο την αρχή. Ετσι είναι τα παιδιά και ευτυχώς που είναι έτσι.
Εσείς τώρα που διαβάσατε αυτά τα πράγματα, για το ξυπόλυτο τάγμα, παράλληλα με το δικό μας κατοπινότερο κατόρθωμα, κάντε τους αναγκαίους συνειρμούς και βγάλτε τα δικά σας συμπέρασματα.
Σεπτέμβριος 2017
Μιλτιάδης Δ.Κωστάκος


Καλό μήνα ,καλή χρονιά.

της Γκέλυς Γεωργούλα (fb) 
Ουφ! Πάνω στην ώρα έρχεται το ξεκίνημα της νέας σχολικής χρονιάς- για τους εκπαιδευτικούς μόνο, μην τρομάζετε παιδάκια! Πάνω στην ώρα... Βαρέθηκα τις βουτιές σε καταγάλανα νερά, το λαμπερό μας ήλιο να μου δίνει βιταμίνη D και υπέροχο ηλιοκαμένο σώμα, τα τζιτζίκια με το μονότονο τραγούδι τους, τις βόλτες, το άραγμα... Βαρέθηκα την έλλειψη πίεσης και ΕΝΦΙΑ, τα θερινά σινεμά και τις κουβέντες ως το πρωί με φίλους... Βαρέθηκα να φοράω ελαφριά ρούχα, να τσαλαβουτάω στα νερά στο μπαλκόνι, να μην έχω διάβασμα και διόρθωμα διαγωνισμάτων... Και κυρίως...βαρέθηκα να ρουφάω την κοιλιά μου στις φωτογραφίες! Άντε να μπαίνουμε σε πρόγραμμα, άντε! 
Καλή σχολική χρονιά να έχουμε!


Υ.Γ.: ΒΟΗΘΕΙΑΑΑΑΑΑ!

1982 από μια εκδήλωση για τον Στέλιο Καζαντζίδη

γράφει ο Γιώργος Γκόντζος

Μουσική ,επέτειος, φωτογραφίες ,αναμνήσεις,ηχητικό ντοκουμέντο και η αναφορά του Στέλιου "στην βάση στο Άκτιο"...--Η σημερινή ανάρτηση είναι διττής,από την πλευρά μου, σημασίας.Από τη μιά είναι αφιερωμένη στην επέτειο γέννησης του Στέλιου Καζαντζίδη.Από την άλλη είναι ευκαιρία για συναισθηματική επιστροφή σε άλλες εποχές..

Πρόκειται για την ιστορία ενός χαιρετισμού(Νομίζω ότι πρόκειται για την μοναδική φορά που ακούγεται η φωνή του Στέλιου Καζαντζίδη σε χαιρετισμό, σε εκδήλωση)...Φεβρουάριος του 1982 και ο Σύλλογος Πρεβεζάνων Σπουδαστών Αθήνας αποφασίζει τη διοργάνωση μιας εκδήλωσης αφιερωμένης στον Στέλιο Καζαντζίδη και το λαϊκό τραγούδι.Εχουν αποδεχθεί την πρόσκληση ο Απόστολος Καλδάρας και ο Θόδωρος Δερβενιώτης.Μένει να συζητήσουμε με τον Στέλιο. Με ειδοποιεί ο Θ.Δερβενιώτης ότι ο Στέλιος θα έρθει τό απόγευμα στο διδασκαλείο μουσικής που είχε ο Δερβενιώτης στην αρχή της Λεωφόρου Αλεξάνδρας.Πηγαίνω ,ανταμώνω τον Τραγουδιστή και του μεταφέρω το αίτημα του Συλλόγου να συμμετέχει στην εκδήλωση.Αρνείται ευγενικά και τότε διατυπώνω μια εναλλακτική λύση ''προσφέροντας'' ένα δέλεαρ..''Θα σας δώσω'' ,του λέω ,'' σε κασέτα ένα σπάνιο τραγούδι δικό σας ,το ''Απόκληρος της μοίρας ''(Π.Τριανταφυλλίδη-Γ.Ιωαννίδη,σημείωση:ο συνθέτης ,ο πατέρας της ηθοποιού Νίκης Τριανταφυλλίδη και ο στιχουργός που έγραψε εκτός των άλλων και τους στίχους του "Μη τον ρωτάς τον ουρανό") και αν θέλετε μας γράφετε σε κασέτα εσείς ένα χαιρετισμό να ακουστεί στην εκδήλωση...'' Δέχθηκε και καταλαβαίνετε τα συναισθήματα όλων στο σύλλογο.
Στον χαιρετισμό του ο Στέλιος, στο τέλος λέει:"Διάβασα στις εφημερίδες ότι ο λαός της Πρέβεζας κάνει αγώνα για να μη γίνει πυρηνική βάση στο Άκτιο της Πρέβεζας.Και είναι σωστό.Μια καινούρια κοινωνία που τραγούδησα στα τραγούδια μου δεν γίνεται με βάσείς και πυρηνικά όπλα.."
Στις φωτογραφίες , στο βίντεο,στη μία, στο πάνελ της εκδήλωσης,πρώτος αριστερά μαζί με τον Μίλτο Ζήκο πρόεδρο ,τότε, του Συλλλόγου Πρεβεζάνων Σπουδαστών και με τους Θ.Δερβενιώτη και Α.Καλδάρα και στην άλλη η μητέρα του Στέλιου ,η κυρά -Γεσθημανή , η γυναίκα του Βάσσω και η σύζυγος του Θόδωρου Δερβενιώτη στην αίθουσα της Πανηπειρωτικής.μαζί με
Πρεβεζάνους φοιτητές και φίλους του λαϊκού τραγουδιού.Θυμάμαι μάλιστα ότι εκείνη την μέρα είχε και μια πορεία για την Παλαιστίνη στην Αθήνα..Στην αίθουσα της Πανηπειρωτικής είχαμε και
πίνακες με φωτογραφίες του Στέλιου ,ενώ ακολούθησε και μουσικό πρόγραμμα από φοιτητές και φοιτήτριες από την Πρέβεζα.Ακολουθεί ο χαιρετισμός από το αρχείο μου και το συγκλονιστικό τραγούδι με τον Σ.Καζαντζίδη και την Μαρινέλλα.

Τα πανηγύρια του Αυγούστου είναι σχέσεις


Η ώρα έχει πάει 2 μετά τα μεσάνυχτα, παραμονή Δεκαπενταύγουστου. Κάτω από τον πλάτανο στην πλατεία των Ασπραγγέλων στο Ζαγόρι 40-50 άνθρωποι χορεύουν σε έναν μεγάλο κύκλο γύρω γύρω από τα όργανα κατά τον τοπικό, ιδιαίτερο τρόπο.
Τα φώτα είναι λίγα και το κλαρίνο γλυκό. Τίποτα δεν είναι παραπάνω, τίποτα δεν είναι ενοχλητικό.
Στα καλά πανηγύρια στα χωριά του Ζαγορίου, στο Πωγώνι, στην Κόνιτσα, αλλά και στα Τζουμέρκα και πίσω, από την άλλη πλευρά της Πίνδου, από τη Σαμαρίνα ώς κάτω το Καρπενήσι σχεδόν, νιώθεις ότι είσαι κι εσύ μέρος, κομμάτι όσων γίνονται.
Κι όπως ισιώνεις και ανατάσσεσαι ξανά εντός σου, εκεί στο μικρό τραπέζι σε μια άκρη, επανέρχεσαι.
Αν μπορούσε να σηκωθεί το βλέμμα σου πάνω από τη χώρα ολόκληρη σαν εκείνη την κίνηση της κάμερας που παρομοιάζει το «μάτι του θεού», θα έβλεπες την ίδια ώρα δεκάδες, εκατοντάδες πλατείες, κάτι τέτοιες νύχτες, γεμάτες από κόσμο ήσυχο, ανθρώπους που μιλάνε ο ένας στον άλλο, ψιλοτρώνε κάτι εύκολο αλλά νόστιμο, πίνουν για να πάρουν λίγη φόρα, χορεύουν όποιοι θέλουν, κοιτάνε γύρω τους, ακούν.
Επανέρχονται. Γιατί τα καλά πανηγύρια δεν είναι ούτε «θεματοφύλακες της παράδοσης» ούτε «κιβωτοί» ούτε τίποτε από όσα λέμε για να τους προσδώσουμε ένα αχρείαστο κύρος και να τα μεγαλώσουμε κάπως. Δεν το χρειάζονται.
Τα πανηγύρια σήμερα, όταν μπορούν να κρατήσουν τις δόσεις και τις ισορροπίες και να τεντώσουν με ειλικρίνεια το νήμα που τα συνδέει με το παρελθόν τους και την καταγωγή του τόπου, αποτελούν ακόμα έναν τόπο συνάντησης κι εν τέλει ένα πεδίο σχέσεων.
Ναι, τα κινητά μας είναι ακόμα ανοιχτά γιατί οι έγνοιες είναι πολλές πίσω στην πόλη και τα αυτοκίνητα μας περιμένουν στη σειρά παρκαρισμένα, λίγο πιο κάτω, για να μας επιστρέψουν στους άλλους τρόπους που έχει η ζωή μας.
Αλλά για λίγο, εκεί στη γιορτή με τα χαμηλά φώτα, τους χαμηλούς ήχους και τις υψηλές δονήσεις της μουσικής, φτιάξαμε ξανά μια σχέση.
Με τους φίλους μας, με τους ξεχασμένους από τη μαθητική μας ηλικία, με τους μετανάστες τους παλιούς και τους νέους που ήρθαν με την άδεια, με τους χωριανούς που έχουμε ξεχάσει το όνομά τους, ακόμα και με τα παιδιά μας που άλλα είναι εδώ κι άλλα έμειναν πίσω και από τα ακουστικά στα αυτιά τους δονούνται σε νέα νήματα, σε άλλες ενώσεις.
Τα καλά πανηγύρια του Αυγούστου μάς δένουν, ακόμα κι αν δεν το ξέρουμε, ακόμα κι αν δεν το είχαμε υπολογίσει, ακόμα κι αν μας κακοφαίνεται λίγο στην αρχή που χαλάει η σειρά μας και ο τρόπος της πόλης. Ασ’ το να κυλήσει…
http://www.efsyn.gr

Έναν κρυφό θησαυρό ανέδειξε το 2o ZERO lake run με την συμμετοχή 500 και πλέον αθλητών απ΄όλη την Ελλάδα.


Τα αποτελέσματα στα 14χλμ και στα 5 χλμ εδώ









Το 2o ZERO LAKE run πραγματοποιήθηκε την Κυριακή 30 Ιουλίου με μεγάλη επιτυχία και η διοργάνωση  ανέδειξε έναν κρυμμένο θησαυρό που εντυπωσίασε τους αθλητές και θεατές με το μοναδικό φυσικό κάλλος της λίμνης Ζηρού & Κοκκινοπηλού. Για περίπου 4 ώρες η λίμνη γέμισε με δρομείς όπου έδωσαν τον καλύτερό τους εαυτό για να πετύχει ο καθένας τους στόχους του. 

Οι εκπλήξεις του τοπίου πολλές, σίγουρα ευχάριστες κάτι που ίσως έκανε τον αγώνα λίγο πιο ξεκούραστο παρά την δυσκολία του. Έτσι λοιπόν για 1η φορά πραγματοποιήθηκε η σύνδεση της λίμνης  με τους εντυπωσιακούς κόκκινους λόφους και συνέθεσαν μια δυναμική που όμοιάς της δύσκολα θα βρεις! 

Η μεγάλη γιορτή για την λίμνη Ζηρού στέφθηκε με μεγάλη επιτυχία και το 3o ZERO lake run το 2018 αναμένετε να προσελκύσει ακόμη μεγαλύτερο αριθμό δρομέων.

ΝΙΚΗΤΕΣ ΓΕΝΙΚΗΣ ΚΑΤΗΓΟΡΙΑΣ 14km - ΑΝΔΡΕΣ
ΙΩΑΝΝΗΣ ΤΣΙΑΜΠΟΥΛΑΣ  1:03:18.533 
ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ ΚΟΥΡΗΣ  1:04:32.487 
ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΣ  1:05:15.317 

ΝΙΚΗΤΡΙΕΣ ΓΕΝΙΚΗΣ ΚΑΤΗΓΟΡΙΑΣ 14km ΓΥΝΑΙΚΕΣ

ΕΡΜΙΟΝΗ ΧΑΣΚΗ 1:19:49.387 
ΣΚΑΝΔΑΛΗ ΜΑΙΡΗ

1:28:40.083 

ΛΑΜΠΡΙΝΗ ΣΟΥΛΙΩΤΗ 1:31:06.217 

ΝΙΚΗΤΕΣ ΓΕΝΙΚΗΣ ΚΑΤΗΓΟΡΙΑΣ 5km - ΑΝΔΡΕΣ
ΙΩΑΝΝΗΣ ΠΑΧΟΥΛΑΣ 0:20:55.347
ΓΕΩΡΓΙΟΣ AΘΑΝΑΣΟΠΟΥΛΟΣ 0:22:05.753
ΑΝΑΣΤΑΣΙΟΣ ΑΡΙΔΑΣ 0:22:10.703

ΝΙΚΗΤΡΙΕΣ ΓΕΝΙΚΗΣ ΚΑΤΗΓΟΡΙΑΣ 5km ΓΥΝΑΙΚΕΣ
ΔΗΜΗΤΡΑ ΤΣΑΛΟΚΩΣΤΑ 0:22:56.717
ΑΘΗΝΑ ΜΠΟΥΖΑΝΗ 0:29:18.163
ΑΘΗΝΑ ΚΟΝΤΟΓΙΑΝΝΗ 0:30:48.047
Με το τέλος του ZERO lake run σκυτάλη παίρνει το ZERO festival που θα διοργανωθεί και πάλι στην λίμνη Ζηρού 11 και 12 Αυγούστου.


ΔΙΟΡΓΑΝΩΣΗ Σύλλογος Νέων Φιλιππιάδας