...παλιές φωτογραφίες στο τέλος κάτω-κάτω...

Έναν κρυφό θησαυρό ανέδειξε το 2o ZERO lake run με την συμμετοχή 500 και πλέον αθλητών απ΄όλη την Ελλάδα.


Τα αποτελέσματα στα 14χλμ και στα 5 χλμ εδώ









Το 2o ZERO LAKE run πραγματοποιήθηκε την Κυριακή 30 Ιουλίου με μεγάλη επιτυχία και η διοργάνωση  ανέδειξε έναν κρυμμένο θησαυρό που εντυπωσίασε τους αθλητές και θεατές με το μοναδικό φυσικό κάλλος της λίμνης Ζηρού & Κοκκινοπηλού. Για περίπου 4 ώρες η λίμνη γέμισε με δρομείς όπου έδωσαν τον καλύτερό τους εαυτό για να πετύχει ο καθένας τους στόχους του. 

Οι εκπλήξεις του τοπίου πολλές, σίγουρα ευχάριστες κάτι που ίσως έκανε τον αγώνα λίγο πιο ξεκούραστο παρά την δυσκολία του. Έτσι λοιπόν για 1η φορά πραγματοποιήθηκε η σύνδεση της λίμνης  με τους εντυπωσιακούς κόκκινους λόφους και συνέθεσαν μια δυναμική που όμοιάς της δύσκολα θα βρεις! 

Η μεγάλη γιορτή για την λίμνη Ζηρού στέφθηκε με μεγάλη επιτυχία και το 3o ZERO lake run το 2018 αναμένετε να προσελκύσει ακόμη μεγαλύτερο αριθμό δρομέων.

ΝΙΚΗΤΕΣ ΓΕΝΙΚΗΣ ΚΑΤΗΓΟΡΙΑΣ 14km - ΑΝΔΡΕΣ
ΙΩΑΝΝΗΣ ΤΣΙΑΜΠΟΥΛΑΣ  1:03:18.533 
ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ ΚΟΥΡΗΣ  1:04:32.487 
ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΣ  1:05:15.317 

ΝΙΚΗΤΡΙΕΣ ΓΕΝΙΚΗΣ ΚΑΤΗΓΟΡΙΑΣ 14km ΓΥΝΑΙΚΕΣ

ΕΡΜΙΟΝΗ ΧΑΣΚΗ 1:19:49.387 
ΣΚΑΝΔΑΛΗ ΜΑΙΡΗ

1:28:40.083 

ΛΑΜΠΡΙΝΗ ΣΟΥΛΙΩΤΗ 1:31:06.217 

ΝΙΚΗΤΕΣ ΓΕΝΙΚΗΣ ΚΑΤΗΓΟΡΙΑΣ 5km - ΑΝΔΡΕΣ
ΙΩΑΝΝΗΣ ΠΑΧΟΥΛΑΣ 0:20:55.347
ΓΕΩΡΓΙΟΣ AΘΑΝΑΣΟΠΟΥΛΟΣ 0:22:05.753
ΑΝΑΣΤΑΣΙΟΣ ΑΡΙΔΑΣ 0:22:10.703

ΝΙΚΗΤΡΙΕΣ ΓΕΝΙΚΗΣ ΚΑΤΗΓΟΡΙΑΣ 5km ΓΥΝΑΙΚΕΣ
ΔΗΜΗΤΡΑ ΤΣΑΛΟΚΩΣΤΑ 0:22:56.717
ΑΘΗΝΑ ΜΠΟΥΖΑΝΗ 0:29:18.163
ΑΘΗΝΑ ΚΟΝΤΟΓΙΑΝΝΗ 0:30:48.047
Με το τέλος του ZERO lake run σκυτάλη παίρνει το ZERO festival που θα διοργανωθεί και πάλι στην λίμνη Ζηρού 11 και 12 Αυγούστου.


ΔΙΟΡΓΑΝΩΣΗ Σύλλογος Νέων Φιλιππιάδας

38.Κάποτε στην Παλιά Φιλιππιάδα

του Μιλτιάδη Δ.Κωστάκου
α)Η γέννηση των πελαργών
Το θέμα θα μπορούσε κάλλιστα να δώσει την έμπνευση για ένα ζωγραφικό πίνακα με όλους τους συνειρμούς και τους συμβολισμούς που προκαλεί. Μια ποιητική εικόνα και μια αλληγορία για τη χαμένη, την αποδιωγμένη αθωότητα αυτού εδώ του κόσμου.
Δεν ονειροπολώ και περισσότερο δεν αεροβατώ. Αλλά είμαστε άνθρωποι πλασμένοι από ύλη και πνεύμα, όσο και αν τα συστατικά μας αυτά στοιχεία στην κοινή αντίληψη φαίνονται ότι αντιμάχονται το ένα το άλλο. Ούτε να πούμε ότι ύλη και πνεύμα συνυπάρχουν απλώς αθροιστικά μέσα μας και βρίσκονται σε αντιδικία η και αντιπαλότητα μεταξύ τους. Ετσι από τη διαμάχη αυτή προέκυψαν οι υλιστές και οι ιδεαλιστές. Ούτε το ένα ούτε το άλλο. Ούτε υλιστές σκέτα ούτε ιδεαλιστές. Ύλη και πνεύμα συνυπάρχουν και συλλειτουργούν σε μια ενιαία σύνθεση προς ένα σκοπό. Ποιός είναι αυτός ο σκοπός, εδώ είναι το πρόβλημα.
Οι πελαργοί είναι όμορφα πουλιά και φιλικά προς τον άνθρωπο. Η τελευταία αυτή ιδιότητα σε συνδιασμό με τις αφέλειες που προσφέρουν τα κάνει περισσότερο αγαπητά. Είναι άλλα πουλιά ασφαλώς πιο όμορφα αλλά δε μας συγκινούν όσο οι πελαργοί, για το γεγονός ότι η ομολογουμένως φανταχτερή σε χρώματα και σε διακόσμηση ομορφιά τους φαντάζει ξένη και απόμακρη.
Αντίθετα οι πελαργοί συγκατοικούν με τους ανθρώπους και δένονται μαζί τους με δεσμούς οικειότητας σε βαθμό που μας επιτρέπει να μιλάμε για φιλία, τουλάχιστον από τη μεριά των ανθρώπων. Και δεν ξέρουμε, δε φτάσαμε στο σημείο να γνωρίζουμε, τι συμβαίνει επακριβώς με τα πουλιά αυτά πέρα από την ενστικτώδη συμπεριφορά τους, ώστε να μπορούμε να μιλάμε για αμοιβαιότητα αισθημάτων. Θα μάθουμε ποτέ τη γλώσσα των πουλιών και αυτά τη δική μας; Ποιος ξέρει τι μας επιφυλάσσει το μέλλον.
Είναι τώρα ο φίλος μου και συνονόματος Μιλτιάδης Ζήκος . Έχει και αυτός το προνόμιο (ή την ατυχία) της σπανιότητας του ονόματός του. Πώς μπαίνει όμως στο θέμα μας και με ποια σχέση.
Κατ’ αρχήν ο άνθρωπος διαθέτει μια γκάμα, μια σειρά δηλ., από ιδιότητες και ενδιαφέροντα που, θα έλεγα, τον κάνουν ξεχωριστό και αξιόλογο άτομο. Δεν του κάνω εδώ λεζάντα και η φιλία μας είναι κάπως ασύμμετρη. Άλλα γούστα κι άλλης εποχής εγώ, άλλος χαρακτήρας και άλλης κουλτούρας αυτός, ραφιναρισμένος και φινετσάτος με ευγένεια και προσεγμένους τρόπους. Λογιστής το επάγγελμα, άψογος στις δοσοληψίες του με τον κόσμο, αλλά τα ενδιαφέροντά του εκτείνονται πολύ πέρα από την ομολογουμένως άχαρη δουλειά του. Καλλιτέχνης φωτογράφος, εξοπλισμένος με όλα τα σχετικά αξεσουάρ-έχει κάνει και εκθέσεις φωτογραφίας στην πόλη μας με ιδιαίτερη επιτυχία και συμμετοχή του κόσμου. Είναι ακόμα αθλητής με τη γενικότερη σημασία του όρου, ερασιτέχνης ειδικευμένος στους δρόμους αντοχής, με ιδιαίτερη προτίμηση στο Μαραθώνιο, όπου έχει λάβει μέρος σε πολλές διοργανώσεις του είδους με πανελλήνιο χαρακτήρα, έχοντας ως έμβλημά του τη χαρά της συμμετοχής, αλλά και έχοντας στο ενεργητικό του τερματισμούς στο επίπονο αυτό άθλημα, μάλιστα σε χρόνο που θα τον ζήλευαν οι συναθλητές της ηλικίας του. Η οποία μετράει κάποιες ουκ ολίγες δεκαετίες. Κοντά στα άλλα είναι φυσιολάτρης και φιλόζωος στο έπακρο (πάνε πακέτο αυτά τα δύο).Ευτυχώς που στη βαρυχειμωνιά του καιρού μας υπάρχουν ακόμα ρομαντικοί που κρατάνε τρεμάμενο έστω το φως της καλής ελπίδας. Όπως οι χριστιανοί κρατάνε στη χούφτα τους τη λαμπάδα με το ανέσπερο φως μην τους σβήσει τη βραδιά της Ανάστασης.
Άφησα τελευταίο το μεγάλο του μεράκι, την ηλεκτρονική ιστοσελίδα-εφημερίδα, που διακινεί με τίτλο filoiko (καλά-καλά πώς λέγεται και πως γράφεται δεν ξέρω). Εδώ είμαστε. Ανάμεσα στα άλλα θέματα που ως ύλη παρουσιάζει στον υπολογιστή του τον τελευταίο καιρό δεσπόζουσα θέση κατέχει μια φωλιά πελαργών πάνω σε μια ξύλινη κολόνα. Της ΔΕΗ πρέπει να είναι, δεν το πρόσεξα καλά, μπροστά στο σπίτι του. Τι έκανε, που λέτε, ο αθεόφοβος (η λέξη σημαίνει εδώ τον άνθρωπο που εκπλήσσει με κάποια του εντυπωσιακή πράξη μέσα στον καλλιτεχνικό του οίστρο. Κι αυτός ο ερασιτεχνισμός του αγγίζει τα όρια της πρωτογενούς σημασίας του όρου, αγάπη για την τέχνη). Ακού λοιπόν. Τοποθέτησε μια κάμερα λίγο πιο πάνω από τα πουλιά και τέλος πάντων, μετέφερε την εικόνα της φωλιάς ζωντανή στον υπολογιστή του πάνω μπροστά στο γραφείο του στο ημιυπόγειο που έχει. Δεν ξέρω, αν το λέω καλά το πράγμα από την τεχνολογική του πλευρά, αλλά καταλαβαίνετε τι έχει κάνει. Με δυο λόγια κατάφερε να βλέπει στον υπολογιστή όλα τα δρώμενα που συμβαίνουν πάνω στη φωλιά. Μου είπε μάλιστα πως την εικόνα με τα πουλιά την παρακολουθούν όλοι οι τηλεθεατές του filoiko, πράγμα για το οποίο ο φίλος μου αισθάνεται ιδιαίτερη υπερηφάνεια και ικανοποίηση. Μου είπε ακόμη την ώρα που κουβεντιάζαμε ότι εκείνες τις μέρες το ζεύγος των πελαργών κλωσσούσε τα αυγά και πως την τάδε ημερομηνία αναμένονται και τα γεννητούρια. Χαρές και πανηγύρια ο φίλος μου, όχι τόσο για το τεχνολογικό του επίτευγμα.Για πρώτη φορά ο κόσμος θα είχε την ευκαιρία να παρακολουθήσει ζωντανά ένα τόσο σπάνιο θέαμα, όπως πραγματικά είναι η γέννηση των πελαργών. Η χαρά του να δίνεις χαρά στους άλλους. Δεν ξέρω, φίλε μου που τώρα διαβάζεις τα γραφόμενα, κατά πόσο συμμερίζεσαι τη συγκίνηση του φίλου μου για το κατόρθωμά του. Όμως θα συμφωνήσεις ότι η γέννηση των πελαργών ως βιολογικό και κοινωνικό φαινόμενο παρουσιάζει, αν μη τη άλλο, εξαιρετικό ενδιαφέρον από πλευράς σπανιότητας και ευαισθησίας που σαν θέαμα ασφαλώς διεγείρει. Κι έχεις από την άλλη μεριά το νταβαντούρι που γίνεται με τη γέννηση των πορφυρογέννητων ανα τη γη γαλαζοαίματων ή των επώνυμων, γεγονός που το προβάλλουν μανιωδώς τα σύγχρονα μέσα ενημέρωσης και συναγωνίζονται μεταξύ τους ποιο θα προβάλει τις περισσότερες ανόητες και ματαιόδοξες λεπτομέρειες, φανερές και απόκρυφες, από την ιδιωτική ζωή των διάσημων ζευγαριών. Κι εγώ σου λέω πως έχει μεγαλύτερο ενδιαφέρον η γέννηση των πελαργών που με τον ερασιτεχνικό φακό του απαθανάτισε ο φίλος μου που σας έλεγα.
Η ματαιότητα της κοσμικής επίδειξης από τη μία και η απλότητα του φυσικού μεγαλείου από την άλλη.
Ωστόσο από τη μεριά μου έχω να πω κι εγώ πράγματα για τους πελαργούς και μάλιστα πολλά. Από την ακένωτη παρακαταθήκη της παιδικής μου ηλικίας φυσικά. Τότε που ο κόσμος μας ζούσε περισσότερο κοντά στη φύση και κατά φύση. Αλλά και με περισσότερο συναίσθημα και φαντασία. Αρετές, γνωρίσματα ψυχικά των νεανικών κυρίως υπάρξεων που ζουν εγκλωβισμένες στον ασφυκτικό κλοιό της καθημερινής ανέχειας και θέλουν να αποδράσουν προς ένα κόσμο καλύτερο. Ίσως γι’αυτό να μας αρέσουν οι πελαργοί, ως φτερωτά σύμβολα της ομορφιάς και της ελευθερίας, που έχουν τη δυνατότητα να πετούν στους ανοιχτούς ορίζοντες με οδηγό τους το αλάθητο ένστικτο.
Μπορώ να πω ότι είμαι η αυθεντική πηγή πληροφοριών για τη ζωή των πουλιών αυτών, γιατί η αποικία τους παλιά ήταν χτισμένη κυριολεκτικά μπροστά στο σπίτι μας ψηλά στο καμπαναριό, στις στέγες της εκκλησίας και του σχολείου. Σύνολο καμιά δεκαριά πουλιά, γονείς και τα παιδιά τους. Είχα την ευκαιρία, λοιπόν, να τα βλέπω και να τα παρατηρώ από το πρωί ίσαμε το βράδυ. Είναι σπάνιο το προνόμιο, σχεδόν ξεχασμένη εμπειρία, μέσα στα βαθιά άκραχτα μεσάνυχτα παραδομένος στον πρώτο σου ύπνο να ακούς το χαρακτηριστικό τερέτισμα από το ηχηρό παρατεταμένο κρώξιμο ενός και δύο ταυτόχρονα πελαργών ψηλά από το καμπαναριό να κομματιάζει τη γαλήνη της νυχτερινής ατμόσφαιρας και αυτό να μη σε ενοχλεί που σε ξυπνάει παράκαιρα, παρά να σε ξαφνιάζει ευχάριστα σαν ελπιδοφόρο φιλικό μήνυμα ζωής. Σαν κάποιοι να σε παραστέκουν άγρυπνοι φρουροί την ώρα που εσύ είσαι ανυπεράσπιστος εντελώς στην αγκαλιά του Μορφέως, γιου του ύπνου, του θεού των ονείρων και αδελφού του θανάτου κατά την αντίληψη ων αρχαίων μας προγόνων, που δεν απέχει και πολύ από την αλήθεια.
Λόγια λογοτεχνικά, ποιητικές εικόνες, θα πεις. Είναι αυτό που έλεγα εν αρχή για την καλλιτεχνική έμπνευση που γεννάει η θέα των ευγενικών αυτών πουλιών με τους συνειρμούς και τους συμβολισμούς, μυθικούς και πραγματικούς. Όπως και η άλλη αποστροφή για την ύλη και το πνεύμα, ειδικά για τον ιδεαλισμό, κυρίως γι’ αυτόν.
Β) Αερομαχίες
Ειρηνικά πουλιά οι πελαργοί. Κατά γενική ομολογία η αίσθηση αυτή. Μια γαλήνια εικόνα όλο γραφικότητα και ημεράδα. Μια από τις καλύτερες στιγμές στις επτά ημέρες της Δημιουργίας.
Αλλά φευ αλίμονο! Δεν μπόρεσαν και τα πουλιά αυτά να ξεφύγουν από τον κανόνα, από τον αδήριτο, τον αναπόφευκτο νόμο που διέπει όλα τα πλάσματα στη φύση. Μιλάμε για τον πόλεμο, τη φιλοπόλεμη διάθεση, το φιλοπόλεμο ένστικτο. Ίσως να απορείτε ακούγοντάς το αυτό και ενδεχομένως μερικοί να αμφιβάλλετε. Όμως είναι η πραγματική αλήθεια. Μάρτυρας εγώ ο ίδιος που είδα, που παρακολούθησα εναέριες μάχες μεταξύ των πελαργών, σωστές αερομαχίες. Όπως γίνεται με τα αεροπλάνα στον αέρα. Με τη διαφορά πως αντί για βόμπες και πολυβόλα, με τα πουλιά, με τους πελαργούς εδώ, τα λελέκια καθώς τα λέγαμε τότε, οι μάχες γίνονταν με τα ράμφη. Κατά τα άλλα με το ίδιο μένος και με όλα τα χαρακτηριστικά μιας κλασσικού τύπου αερομαχίας. Μικρό παιδί ήμουν και μαζί με τα άλλα παιδιά της γειτονιάς παρακολουθούσαμε τις εναέριες εχθροπραξίες καθισμένοι στα σκαλιά μπροστά στο προαύλιο της εκκλησίας της Παναγίας. Κανονικά σαν θεατές σε ένα γήπεδο ή κινηματογράφο. Εκεί που παίζαμε αμέριμνοι κατά το κολατσιό, πριν από το μεσημέρι, κατά τις δέκα με έντεκα η ώρα, συνήθως τότε λάβαιναν χώρα τα γεγονότα του είδους που σας λέω, οι αερομαχίες δηλ. Βλέπαμε σε κάποια στιγμή πέρα κατά τον ορίζοντα από τη μεριά της Νέας Φιλιππιάδας να ξεχωρίζει στον ουρανό ψηλά μια ολόκληρη γραμμή κρούσης – η πολεμική εντύπωση ήταν άμεσα αισθητή – από λελέκια, να πλέουν ολοταχώς με κατεύθυνση μπροστά, στα χωρικά εναέρια ύδατα του χωριού μας. Την είχαμε ξαναδεί αρκετές φορές την εικόνα καθώς και την εξέλιξη στη συνέχεια, ώστε να μην είχαμε καμιά αμφιβολία περί των προθέσεων του εναέριου στόλου των πουλιών.
Ήταν τα παζαρίσια τα λελέκια, πολυπληθέστερα αυτά, που για άγνωστους λόγους όλως αιφνιδίως πραγματοποιούσαν πολεμικές επιχειρήσεις εναντίον των δικών μας πελαργών. Έτσι τα βλέπαμε εμείς, παιδιά τότε, τα ξένα λελέκια, ως εισβολείς με πολεμόχαρες διαθέσεις. Ακριβώς όπως γίνεται με τα αεροπλάνα. Τα λελέκια εκείνα ήταν εχθρικά και απειλούσαν τα δικά μας. Με άλλα λόγια απειλούσαν το δικό μας κυριαρχικό χώρο. Μιλάμε για πολεμική ατμόσφαιρα. Κι όπως συμβαίνει με τις αερομαχίες των αεροπλάνων, παρόμοιο θέαμα εκτυλίσσονταν από ψηλά μας. Έβλεπες τα παζαρίσια (από το παζάρι, την αγορά, η λέξη) να εφορμούν στα δικά μας, που στο μεταξύ είχαν απογειωθεί για να προστατέψουν τις φωλιές τους και τα παιδιά τους τα λελεκόπουλα. Γίνονταν στον αέρα τότε σωστές μάχες με ραμφισμούς που τραυμάτιζαν κάποιες φορές θανάσιμα. Κάποια πουλιά πληγωμένα σοβαρά στα φτερά τους έπεφταν πού και πού πληγωμένα στο έδαφος, κοντά σ’ εμάς, ανήμπορα να πετάξουν. Τα ζυγώναμε τότε εμείς για να τα πιάσουμε να τα γιατρέψουμε κι αυτά δε μας άφηναν με τίποτε. Κοντοζυγώναμε εμείς πάλι προσεκτικά μιλώντας τους φιλικά και μόλις φτάναμε σε απόσταση μικρή μέσα στη δική τους εμβέλεια, εκείνα πετούσαν καταπάνω μας τους μακρείς λαιμούς τους με τα μακριά τους κόκκινα ράμφη να μας χτυπήσουν κατά το πρόσωπο, κάναμε πίσω εμείς και ξαναπροσπαθούσαμε. Τίποτε, αυτά μας απόκρουαν σθεναρά και η ίδια δουλειά γινόταν για κάμποση ώρα. Ώσπου τελικά βρήκαμε το κόλπο να τα πιάσουμε. Ένας από εμάς έριχνε πάνω τους το σακάκι ή την μπλούζα και αυτά με το κεφάλι τους κουκουλωμένο αφοπλίζονταν κατά κάποιο τρόπο. Τους βάζαμε λίγο λάδι στην πληγή και από εκεί και πέρα δε θυμάμαι ακριβώς τι γινόταν με την αποθεραπεία τους. Προφανώς κάποιο παιδί, μπορεί και κάποιος άλλος μεγαλύτερος, αναλάβαιναν τις παραπέρα φροντίδες. Δεν ξέρω, δε θυμάμαι, αν υπήρχε σε λειτουργία το κτηνιατρείο. Δεκαετία του ’50 ήταν. Αυτά με τις αερομαχίες, με τα δικά μας λελέκια και τα παζαρίσια που είπαμε.
Ως επίλογο και για την ιστορία να προσθέσουμε ότι πάντα νικούσαν τα δικά μας λελέκια κι ας ήταν λιγότερα στον αριθμό. Για να επιβεβαιωθεί ότι ο αμυντικός πόλεμος υπέρ βωμών και εστιών, πάντα στέφεται με επιτυχία. Έτσι μας έλεγαν οι δάσκαλοι μας στο σχολείο.
Με τη λήξη της αερομαχίας, κάθε φορά που τα παζαρίσια λελέκια νικημένα επέστρεφαν στη βάση τους, εμείς από κάτω ξεσπάγαμε σε θριαμβευτικές ιαχές.
Αυτά συνέβαιναν τον καιρό εκείνο με τα λελέκια στην Παλιά Φιλιππιάδα. Τα καταθέτω ως ιστορική μαρτυρία.
Εγώ τώρα θα κλείσω την ενότητα με ένα σχετικό τραγουδάκι, ένα έμμετρο πεζό, που παιδιά νήπια ακόμη το φωνάζαμε τραγουδιστά εν χορώ ατενίζοντας τα ψηλά στον ουρανό τα λελέκια που πετούσαν λίγα μέτρα πάνω από τα κεφάλια μας.
  
<< Λέλεκα, χατζήπαπα,
Ποιο ποδάρι σε πονεί.
Με πονεί το δέξιο
πάρε την Αλέξω.
Με πονεί και τ’ άλλο
Πάρε τη Μυγδάλω.
Με πονούνε όλα
Πάρε και τη Λόλα.
Με πονεί κανένα πάρε με και μένα >>
(τον τελευταίο στίχο τον είχαμε προσθέσει αυθαίρετα και αδέξια εμείς τα παιδιά)

Γεια σας και τα ξαναλέμε.

Ιούλιος 2017
Μιλτιάδης Δ.Κωστάκος

Την Κυριακή τρέχουμε η περπατάμε γύρω από τη λίμνη



Με 500 αθλητές/αθλήτριες απ’όλη την Ελλάδα θα πραγματοποιηθεί το 2o  ZERO lake run την Κυριακή 30 ιουλίου, όπου έχει τραβήξει τα βλέμματα για την μοναδικότητα της διαδρομής. 
Σε έναν αγώνα 14km οι αθλητές/αθλήτριες θα απολαύσουν ένα όμορφο τοπίο διασχίζοντας την λίμνη Ζηρού ενώ θα κατευθυνθούν προς τον Κοκκινοπηλό, όπου εκεί για πρώτη φορά πραγματοποείται αθλητικό γεγονός με σεβασμό πάντα προς το περιβάλλον . 
Στον αγώνα τον 5κm θα πραγματοποιηθεί ο γύρος της λίμνης Ζηρού τόσο για τους αθλητές όσο και για του περιπατητές που θέλουν να απολαύσουν την διαδρομή.
Όλα έτοιμα λοιπόν για την μεγάλη γιορτή του ZERO lake run στην λίμνη Ζηρού που εντάσσεται στα πλαίσια του ZERO festival , γεγονότα τα οποία αναδικνεύουν την λίμνη Ζηρού & τον Κοκκινοπηλό με στόχο να φέρουν την τοπική κοινωνία πιο κοντά στη φύση και τον αθλητισμό αλλά και την προσέλκυση επισκεπτών από διάφορες περιοχές της Ελλάδας.
Διοργάνωση: Σύλλογος Νέων Φιλιππιάδας

Πληροφορίες για τον αγώνα
Εναρξη αγώνων: 
KYΡΙΑΚΗ 30 ΙΟΥΛΙΟΥ
Zero Lake Run 14km 8:15 το πρωί
Ο Γύρος Της Λίμνης 5km 9:30 το πρωί 
Περίπατος 9:30 το πρωί
Οι αθλητές για τα 14km θα πρέπει να παρευρίσκονται στον χώρο της εκκίνησης μια ωρα πριν την έναρξη για την παραλαβή του πακέτου. Χρονικό όριο: 3:30 ώρες 
Για την διευκόλυνση των αθλητών για τα 5km Τρέξιμο και Περίπατο θα πρεπει να παρευρίσκονται στον χώρο της εκκίνησης μια ωρα πριν για να μπορέσουν να παρκάρουν στο πάρκινγκ. Μετά τις 09.00 ο δρόμος προς το parking θα παραμείνει κλειστός για την διεύλευση αθλητών του αγώνα των 14km. ( Στο σημειο θα υπάρχει εθελοντής για ενημέρωση πριν το parking)  Χρονικό όριο: 2 ώρες  Χρονικό όριο: 2 ώρες 

Η φροντίδα νεοσσών πελαργών που δεν καταφέρνουν να πετάξουν ή των τραυματισμένων είναι υπόθεση όλων μας

 ΔΗΜΟΣ ΖΗΡΟΥ

Φιλιππιάδα 26/7/2017

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ


Η φροντίδα νεοσσών πελαργών που δεν καταφέρνουν να πετάξουν ή των τραυματισμένων είναι υπόθεση όλων μας


Στο Δήμο μας και ειδικά στην πόλη της Φιλιππιάδας και στην περιοχή του Θεσπρωτικού, κάθε χρόνο, έχουμε τη χαρά να φιλοξενούμε μεγάλη αποικία πελαργών, οι οποίοι “προτιμούν” τον τόπο μας για να αναπαραχθούν. Αυτό το διάστημα και περίπου μέχρι τις 10 Αυγούστου, οι νεοσσοί αρχίζουν να πετάνε από τις φωλιές τους για να 'δοκιμάσουν' τα φτερά τους. Οι περισσότεροι τα καταφέρνουν, κάνουν ένα σύντομο ταξίδι, επιστρέφουν και ξαναπετούν. Υπάρχουν και αρκετοί όμως που δεν τα καταφέρνουν και τους βλέπουμε να περπατούν στους δρόμους ή στις πλατείες. Κάποιοι μπορεί και να τραυματιστούν στην προσπάθειά τους να πετάξουν. Είναι αυτοί που χρήζουν ειδικής φροντίδας.
Για τον λόγο αυτό ζητάμε την ευαισθητοποίηση όλων των συμπολιτών μας. Όταν δούμε πελαργό να περπατάει χωρίς να μπορεί να πετάξει – και αφού διαπιστώσουμε ότι δεν είναι τραυματισμένος- τον μεταφέρουμε σε ένα ασφαλές μέρος μακριά από Εθνική ή Ιόνια οδό (σε οικόπεδο ή χωράφι) και τον αφήνουμε εκεί βάζοντας δίπλα του ένα δοχείο με νερό, μέχρι το ίδιο το πουλί, βρει τη δύναμη να ανοίξει τα φτερά του και να επιστρέψει στη φωλιά.
Πριν κάνουμε οποιαδήποτε άλλη ενέργεια περιμένουμε να περάσουν 24 ώρες. Εάν με την παρέλευση του συγκεκριμένου χρονικού διαστήματος, εξακολουθεί να μην καταφέρνει να πετάξει, το μεταφέρουμε στο Δημαρχείο Φιλιππιάδας (εργάσιμες ώρες και μέρες) ή ζητάμε την παροχή φροντίδας από ειδικούς (κτηνιάτρους).

Αρμόδιες υπηρεσίες που μπορείτε να απευθυνθείτε:
α. Δήμος Ζηρού: Τηλ.: 2683 360600 (κ. Νάση Κώστα).
β. Πυροσβεστικός Σταθμός Φιλιππιάδας: Τηλ. 26830 22199.

Προσοχή: Στην περίπτωση που το πτηνό είναι τραυματισμένο ζητάμε άμεσα βοήθεια, για να μεταφερθεί στην Πρέβεζα όπου θα του παρασχεθεί η κατάλληλη φροντίδα ή, ανάλογα με τη σοβαρότητα της κατάστασης, θα μεταφερθεί σε ειδικό κέντρο στην Αίγινα, για να γίνει η αποθεραπεία του. 

Ευχαριστούμε για τη συνεργασία: τον Πυροσβεστικό Σταθμό Φιλιππιάδας, την Αστυνομία, τη ΔΕΗ Άρτας, το φιλοζωικό σωματείο Πρέβεζας και την κα Καλογήρου Πέλα, εκπρόσωπο του ελληνικού κέντρου περίθαλψης άγριων ζώων στην Ήπειρο, τον συμπολίτη μας Μιλτιάδη Ζήκο και όλους όσοι μεριμνούν για τη φροντίδα των αδύναμων ή των τραυματισμένων φτερωτών επισκεπτών μας.      
  


Σημείωση: Οι φωτογραφίες είναι από το προσωπικό αρχείο του συνδημότη μας κ. Μιλτιάδη Ζήκου, ο οποίος είναι γνωστός για τη φιλοζωική του δράση και προσφορά.  




Ξεκίνησαν οι πρώτες πτήσεις...

ΤΕΤΑΡΤΗ 26 07 2017 
Ξεκίνησαν οι πρώτες πτήσεις των νεαρών πελαργων που βλέπουμε από την κάμερα στην Φιλιππιάδα. 
Η φωτογραφία (screenshot) είναι σημερινή (26.07.2017) και όπως βλέπουμε - στην φωλιά είναι τρεις πελαργοί (αντί για 4). Ο ένας πέταξε και γύρισε περίπου μετά από 60 λεπτά.
Την πρώτη, κανονική πτήση (μικρής διάρκειας και πάλι) είχαμε όμως χθες (25.07.2017), το μεσημέρι, και αυτή ημερομηνία σημειώνουμε σαν ξεκίνημα της "ιπτάμενης ζωής" των νεαρών αυτών. Να διευκρινίσω, ότι δεν μπορούμε να θεωρήσουμε σαν "πρώτη πτήση" το πεταγαμα από το μπαλκόνι προς την φωλιά στις 24.07, γιατί αυτό ήταν αναγκαίο.
Έτσι την πρώτη πτήση την σημειώνουμε με την ημερομηνία 25.07.2017- ακριβώς 65 μέρες από τότε που εκκολάφτηκε ο πρώτος νεοσσός. Δηλαδή όλα κανονικά και στην ώρα τους.
Από'δω και μπρος θα βλέπουμε όλο και πιο τακτικά να φεύγει ένας νεαρός (η δυο) από την φωλιά και μια μέρα θα δούμε ότι η φωλιά θα είναι άδεια. Αυτό όμως δεν σημαίνει, ότι μόλις τα νεαρά πουλιά θα αρχίσουν να πετάνε θα φύγουν οριστικά - για αυτό θέλουν (και έχουν) λίγο χρόνο ακόμα.
Αν και οι πρώτες πτήσεις των πελαργων δεν διαρκούν συνήθως πολύ ώρα - δεν μπορούμε να προβλέψουμε πόσο θα λείπουν από την φωλιά σε κάθε πτήση (ο χρόνος θα μεγαλώνει μέρα με την μέρα). Θα τους βλέπουμε όμως ακόμα να γυρίζουν στην φωλιά, να μένουν εκεί την νύχτα και (πιο σπάνια) να ταΐζονται από τους γονείς τους. Καλές πτήσεις να έχουν!
Ο σύνδεσμος για τους πελαργούς της Φιλιππιάδας είναι αυτός:http://filoiko.blogspot.gr/
(εκκολάφτηκαν λίγο αργότερα - έτσι ακόμα μπορούμε να χαιρόμαστε την παρουσία τους)
Eva Stets.

Αν και είμαι καθηλωμένος στο έδαφος ( θα σε βοηθήσω να πετάξεις)

του Παναγιώτη Γκούνη
Φέτος έχουμε μια καινοτομία στην μικρή μας πόλη .Βλέπουμε τα πελαργάκια σε ζωντανή μετάδοση ! Πάνε και πίσω δεν γυρνάνε οι εποχές που τα πελαργάκια ήταν μια «εναέρια κοινωνία» . Ξέρετε , τότε που ήταν αφορμή για folklore υποδοχές και άλλα χαριτωμένα ( όπως το γκρέμισμα φωλιάς απέναντι από δημόσιο κτίριο την πρωτομαγιά του 1993) .

Πάνε και πίσω δεν γυρνάνε λοιπόν αυτές οι εποχές .Περάσαμε στην εποχή του internet ! Τώρα πια  μας βλέπουν...Έχουν τραβήξει πολλά τα καημένα τα πελαργάκια στην μικρή μας πόλη .Σιγά μην γλίτωναν από την εποχή της πανίσχυρης εικόνας (και του λάϊκ ) .
Κάθε χρόνο αρχές Αυγούστου , στην Φιλιππιάδα με την αφόρητη ζέστη να βλέπεις έναν φτερωτό πεζό στον δρόμο .Πελαργός !
Αμ δεν είναι ακριβώς ενήλικος πελαργός , είναι έφηβος πελαργός να το

Ηθελε να πετάξει αλλά βρέθηκε στο δρόμο...

Συνέβη σήμερα το μεσημέρι Δευτέρα 24 Ιουλίου 2017.
Ενας από τους τέσσερις νέους πελαργούς στην προσπαθειά του να πετάξει έπεσε από την φωλιά (είναι η φωλιά που δείχνει live η κάμερα στο filoiko).
Δεν τραυματίστηκε και περπατούσε στο δρόμο αλλά δεν μπορούσε να πετάξει.
Είναι κάτι που συμβαίνει συνέχεια τέτοια εποχή κάθε χρόνο με τους νέους πελαργούς που δοκιμάζουν τα φτερά τους για το πρώτο πέταγμα.
Διαπιστώσαμε ότι ήταν από εδώ επειδή ειχαν μείνει 3 επάνω στη φωλιά.
Τον πιάνουμε προσεχτικά με ενα πανί και τον πάμε πίσω σε ένα κήπο περιφραγμένο.
<<Θα πρέπει να τον βάλεις σε κάποιο μέρος να βλέπει την φωλιά του >> ήταν η συμβουλή φίλης που ασχολείται με τους πελαργούς,συγκεκριμμένα της Eva Stets από Αθήνα.
Απέναντι στο χωράφι  ήταν επικίνδυνο,οπότε τον μεταφέρουμε στο μπαλκόνι κοντά στη φωλιά.Τον άφηνουμε αφού του βάλαμε νερό και  κατεβήκαμε.

Κάποια στιγμή μετά από καμιά ώρα ο πελαργός είχε ανέβει στο κάγκελλο του μπαλκονιού και μετά από λίγο πέταξε και επέστρεψε στην παρέα του.Ευτυχώς το καταγράψαμε και για του λόγου το αληθές δες τε το βίντεο που ακολουθεί.

Ευτυχώς η μικρή αυτή περιπέτεια είχε αίσιο τέλος.
video

Έτοιμοι να πετάξουν

Έτοιμοι να πετάξουν είναι οι πελαργοί από την Φιλιππιάδα! (κάμερα στο:http://filoiko.blogspot.gr/)
Σήμερα (23.07.2017) είναι η 63η μέρα από τότε που εκκολάφτηκε ο πρώτος νεοσσός. Αρα... αν δεν "τολμήσει" ένας να κάνει μια μικρή πτήση σήμερα (πιθανά όχι) - τότε μέσα στις επόμενες 2-4 μέρες θα πετάξουν έτσι και αλλιώς. Εδω θα προσθέσω, ότι πλέον δεν παίζει ρόλο η διαφορά στην ηλικία τους - θα πετάξει ο πιο γυμνασμένος και πιο "τολμηρός". 
(περισσότερα για της πρώτες πτήσεις κ.α. στο ποστ της προηγούμενης εβδομάδας:https://www.facebook.com/groups/EveryStorkinGr
Eva Stets

Για την φωλιά στην Φιλιππιάδα

κείμενο της EVA STETS
Η φωτο είναι screenshot από την κάμερα που είναι τοποθετημένη στην Φιλιππιάδα (http://filoiko.blogspot.gr/).
Μια καταπληκτική ιδέα που είχε φέτος ο Μιλτιάδης Ζηκος και μας χάρισε (και ακόμα μας χαρίζει) όμορφες εικόνες από την ζωή των πελαργων, σε στιγμές που δεν τις βλέπουμε όταν κοιτάμε την φωλιά από κάτω. Και αν στην Ευρώπη οι κάμερες υπάρχουν πολλές - στην Ελλάδα αυτή είναι η μονή, που μεταδίδει όλο το 24ωρο. Έτσι είχαμε την δυνατότητα να παρακολουθούμε και τους ελληνικούς πελαργούς και να συγκρίνουμε ακόμα τους δικούς μας με αυτούς σε άλλες χώρες.
Όπως βλέπετε - οι νεοσσοί έχουν μεγαλώσει αρκετά.
Να θυμίσω, ότι ο πρώτος νεοσσός εκκολάφτηκε στην Φιλιππιάδα στις 21 Μάιου - δηλαδή κλείνει σήμερα (16.07.2017) την 56 μέρα της ζωής του. Έτσι αναμενόμενο είναι ότι σε λίγο θα δούμε τους νεαρούς να κανουν πρώτες πτήσεις. Στην ερώτηση... "πότε" θα πετάξουν... θα απαντήσω, ότι μόνο με την παρατήρηση θα το διαπιστώσουμε.
Και εδώ θα ήθελα να.... ησυχάσω όλους τους παρατηρητές, που ανησυχούν και για τις πρώτες πτήσεις και όταν... δεν βλέπουν τακτικά τους γονείς των νεαρών (αυτό, γενικά σε όλες φωλιές τώρα).
Από τις προσωπικές παρατηρήσεις (πάνω από 10 χρόνια) έχω σημειώσει ότι οι νεαροί πελαργοί κανουν τις πρώτες πτήσεις την 63-65-66 μέρα. Δηλαδή στην 9 εβδομάδα της ζωής τους. Διαπιστωμένο όμως είναι ότι πετάνε για πρώτη φορά στις 8-9 εβδομάδες (αυτό ανάλογα με τις συνθήκες καιρού, τροφοδοσίας κ.α.). Οι νεαροί που είναι πριν την πρώτη πτήση ταΐζονται από τους γονείς λιγότερο, γιατί πρέπει να χάσουν το περίσσεμα λίπους. Συν τις άλλες - με αυτό το τρόπο οι γονείς τα "αναγκάζουν" να φύγουν από την φωλιά και να αναζητήσουν την τροφή και αν είναι πολλά (4-5) τα μικρά... δεν χωράνε όλοι άνετα στην φωλιά. Έτσι αναμενόμενο είναι ότι (ακόμα και την νύχτα) δεν θα δούμε στην φωλιά τους γονείς (που μπορεί να είναι κάπου κοντά αλλα όχι δίπλα στα μικρά, όχι στην φωλιά).
Δεν υπάρχει όμως λόγος ανησυχίας - οι νεαροί ταΐζονται (αλλα λιγότερο) από τους γονείς (τα ταΐζουν ἐναλλάξ και φεύγουν). Και θα τα ταΐζουν ακόμα και όταν τα μικρά θα αρχίσουν να πετάνε - και στην φωλιά και έξω από αυτήν. (Stets E., Ptaki, OTOP, 2015).